ดังนั้น!หลานเยาเยาจึงค่อยๆเดินตามเสียงนั้นไป จนมาหยุดอยู่ที่ลานเบื้องหน้าที่ดูงดงามนักมีหญิงสาวผู้หนึ่งใส่ชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อนนอนควํ่าอยู่บนพื้น มีเชือกมัดอยู่รอบตัวเธอทั้งท่อนบนและท่อนล่าง ดูท่าทางอึดอัด สีหน้าซีดเผือดราวกับแผ่นกระดาษ เหม่อมองดูท้องฟ้าด้วยความอ้างว้าง“ในที่สุดก็ได้เห็นท้องฟ้าเห็นก้อนเมฆเสียที!”ไม่รู้เพราะเหตุใด อยู่ดีๆสีหน้าของนางก็เปลี่ยนไป และก้มหัวลงทันที“แคก แคก แคก……”“แหวะ……”มีเลือดไหลทะลักออกจากปาก กระเด็นไปทั่วพื้น หลังจากนั้นก็ยังไออย่างต่อเนื่อง“แคก แคก แคก……”เมื่อเห็นดังนั้น หลานเยาเยาก็เปลี่ยนท่าที รีบวิ่งเข้าไปประคองนางขึ้นมา“เฮ้ เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”หลังจากประคองหญิงสาวในชุดสีฟ้าขึ้นมาแล้ว หลานเยาเยาก็พบว่านางไอจนแทบจะหายใจไม่ออกแล้ว จึงตัดสินใจว่ายังไงก็จะต้องช่วยแก้มัดให้นางก่อน91
แต่คิดไม่ถึงว่า……หญิงสาวในชุดสีฟ้ากลับถอยหนีด้วยความกลัว แล้วส่ายหน้าพลางพูดเบาๆว่า:“อย่า……แก้มัด อย่าแก้มัด ไม่เช่นนั้นเจ้าจะต้องตายแน่ๆ……”หลานเยาเยาไม่สนใจคำพูดของนาง เชือกมัดแน่นออกอย่างนี้ ถ้าไม่รีบแก้มัดตอนนี้ ไม่ช้านางจะต้องตายแน่ๆดังนั้น !ไม่พูดพรํ่าทำเพลง ก็แก้มัดเชือกให้แก่นาง“เจ้าจงอยู่ให้ห่างข้า รีบไปซะ ข้าอาจทำร้ายเจ้าได้……แคก แคก แคก……”เมื่อห้ามนางไม่ให้แก้มัดไม่ได้ หญิงสาวในชุดสีฟ้าก็ “แหวะ” เป็นเลือดออกมาอีกครั้ง……หญิงสาวผู้นั้นถอยหลังออกไปสองสามก้าวทันที ร
