่อไม่จริงใจเช่นนี้ เจ้าไปเถิด！ที่นี่ไม่ต้องการคนแบบเจ้า”ท่านหานไม่ใช่คนดีอะไร เขาอ่านของผู้รักษาประตูออก ตัดสินใจไล่ออกทันทีนี่ไม่ได้ทำเพราะหลานเยาเยาทั้งหมดได้ยิน!ผู้เฝ้าประตูสีหน้าสับสน “พรึบ” เสียงคุกเข่าลง ดึงแขนเสื้อท่านหานพูดอย่างอ้อนวอน:“ท่านหาน ท่านอย่าขับไล่ข้า ข้ายังมีภาระมากมาย สิบกว่าชีวิตที่บ้านรอกินข้าวอยู่! ถ้าหากข้าไม่มีเงินเดือน พวกเขาก็ต้องหิวตาย”ร้านประมูลเสินตูให้เงินเดือนพวกเขามากมาย แต่เขาทำแค่เพียงยืนเฝ้าประตูถ้าหากไปแล้ว เขาจะเอาเงินที่ไหนไปเล่นบ่อนพนัน?“นั่นมันเรื่องของเจ้า!”ท่านหานดึงแขนเสื้อกลับมา ตัดสินใจแล้ว ไม่ให้ช่องว่างการเจรจา69
ผู้เฝ้าประตูเห็นว่าขอร้องท่านหานไม่เป็นผล ก็เปลี่ยนเป้าหมายทันที คุกเข่ากับหลานเยาเยาหญิงทั่วไปจิตเมตตา เขาแสร้งทำน่าสงสารบางทีอาจจะมีช่องทางให้กลับใจ“แม่นาง ข้าข้อผิดไปแล้ว ต่อไปจะไม่เป็นเช่นนี้อีกแล้ว ได้โปรดเมตตา เจรจากับท่านหาน ให้เขาอย่าไล่ข้าน้อยออกเลย”หลานเยาเยามองดูเขา ใจหวั่นไหว ผงกหัวอย่างเห็นอกเห็นใจหลังจากนั้นถอนหายใจแล้วพูด “ได้ ข้าจะลองพูดดู”และแล้ว เธอกันหน้าไปทางท่านหาน พูดอย่างหนักอกหนักใจ “ท่านหาน ข้ารู้สึกว่า ท่านด่วนตัดสินใจเกินไป”“เพราะอะไร!”ท่านหานไม่เข้าใจ ถ้าแม่นางผู้นี้ขอ เขาต้องให้เกียรติเธอหรือไม่？ใครรู้……“ท่านดูเขาอาศัยร่างกายที่แข็งแรงประณามว่าแขกโดยภาระการณ์ ตอนคิดบัญชีกับเขาต้องหักเหรียญเงินเขา
