หลังจากนั้นไม่นาน ในห้องเหลือแค่หลานเยาเยากับหลานเฉินมู๋ขณะนี้ฝนฝนตกหนักขึ้นเรื่อยๆ หลานเยาเยามองเลือดที่อยู่บนโต๊ะขณะนี้ถูกนํ้าฝนชะล้างจนสะอาดแล้ว และมองหลานเฉินมู๋ที่ยืนเปียกฝนอยู่ในห้องใต้สายฝนอีกครั้ง เปิดปากพูด:“ท่านไม่ต้องกังวล เรื่องของพี่สี่ข้าไม่มีวันพูดออกไปแน่นอน”เธอรู้จุดประสงค์ที่หลานเฉินมู๋ยังอยู่ ไม่รีรอให้เขาพูด เธอก็พูดออกไปก่อน“เฮ้อ！เยาเยา ข้าสั่งคนไปตามหมอด้วยตนเองแล้ว ห้องนี้คนอยู่ไม่ได้แล้วสักครู่ข้าให้คนมาซ่อม เจ้าไปอยู่ห้องฝั่งตรงข้ามชั่วคราวก่อนเถิด！”ดูเหมือนตรงหน้าจะเป็นลูกสาวที่แปลกหน้าสำหรับเขาแล้ว หลานเฉินมู๋รู้ว่าเป็นความผิดพลาดของเขาถึงเป็นแบบนี้ ภายในใจรู้สึกติดค้าง“ข้ารู้แล้ว！”หลานเยาเยาท่าทางอ่อนแรง และไม่อยากสนทนากับเขาหลังจากนั้นทั้งสองก็เงียบไป!ในไม่ช้าหมอก็มา หลังจากวัดชีพจรรู้สึกเหลือเชื่อ พูดอีกว่าที่เธอรอดมาได้เป็นเรื่องที่ปาฏิหาริย์เรื่องนี้ หลานเยาเยาเพียงแค่ยิ้ม54
หลังจากหมอจ่ายยา หลานเฉินมู๋ก็ไม่ได้อยู่ต่อ เพียงแค่สั่งคนส่งของบำรุงให้บ้างแล้วเดินจากไป！หลานเยาเยายื่นมือออกมา มองดูขวดยาขนาดเล็กในมือหายไปในมือของตนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยผลลัพธ์ของยาที่สามารถทำให้คนหงุดหงิดได้ก็ไม่เลวนี่นา！คาดว่าหลายวันนี้พวกเธอคงจะไม่มาหาเรื่อง เธอจะได้พักผ่อนรักษาตัวผ่านไปสี่วันติด เธอใช้เฉพาะยาในระบบ ยาที่หมอจ่ายเธอไม่แตะต้องแม้นิดเดียวเช้านี้ สาวใช้คนหนึ่งเพ
