ระตู“นี่ๆๆๆ พวกเจ้าสี่คนเป็นอะไร ยามนี้เป็นยามแสดงความจงรักภักดี พวกเจ้าทั้งสี่ไปยืนเหม่อลอยอะไรตรงนั้น? ยังไม่รีบมาพยุงคุณหนูของพวกเจ้าอีก?”คำพูดคำเดียวทำให้คนสะดุ้ง！42
สี่คนนั้นถึงมีสติขึ้นหลังจากที่หลานชิวหยุนล้ม รีบเดินหน้าเพื่อต้องการจะพยุงหลานชิวหยุน ใครจะไปรู้ว่าที่พื้นลื้นมากไม่มีใครโชคดี ล้มทั้งสี่คนเลยเสียง “พรึบๆๆ” กระทกพื้นดังและเสียงครํ่าครวญ” โอ๊ยๆๆ” ลงตัวอย่างไร้ที่ติหลายคนพยายามอยู่นาน ก็ยังลุกไม่ขึ้น ยังล้มลงหลายครั้ง เลยต้องคลานไปยังข้างประตูถึงจะลุกขึ้นได้ หลานชิวหยุนมองมองเสื้อผ้าที่ทั้งเปียกและมันเยิ้มโกรธราวกับหมาบ้าตัวเมีย ชี้หน้าหลานเยาเยากล่าวอยากดุเดือด:“นางสารเลว ดีมาก เจ้าหลบแล้วทำให้ข้าล้ม และยังทำชุดข้าสกปรก ข้าจะถลกหนังเจ้า ดื่มเลือดของเจ้า กราชากเอ็นเจ้า ทำให้เจ้าตายทั้งเป็น”พูดจบก็มองสาวใช้ทั้งสองที่พยุงเธอ มองดุดันใส่พวกเธอ และมองกระบอกไม้ที่กระจัดกระจาย แล้วหรี่ตาลงทันที“ไร้ประโยชน์สิ้นดี ยังไม่รีบไปหาก้อนหินมาอีก”ดูเหมือนความยาวของกระบอกไม้ทำอะไรนางสารเลวหลานเยาเยาไม่ได้ ไม่ดีเท่ากับการเอาก้อนหินมาขว้างใส่นางให้ตายเนื่องด้วยสาวใช้และแม่นมล้มจนเจ็บปวดทั้งตัว ยิ่งโกรธแค้นหลานเยาเยามากขึ้นไปอีก พอได้ยินคุณหนูของตนพูดขึ้น ก็รีบไปหาก้อนหินอย่างรวดเร็วการเคลื่อนไหวของพวกเธอคล่องแคล่วมาก จากนั้นครู่หนึ่งก็ยกตะกร้าก้อนหินมา43
หลานชิงหยุนดูก้อนหินพวกนั้น
