เงาร่างของเจ้าหนุ่มผมขาวผู้นั้นมุดหายเข้าไปในหอสมบัติราวกับวิญญาณ ไร้ซึ่งร่องรอยให้สืบสาว…จางอวิ๋นถึงกับแสยะยิ้มออกมาด้วยความเดือดดาลเขาคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าจะมีวันที่ตนเองถูกคนมาชิงของตัดหน้าไปดื้อๆ เยี่ยงนี้แต่ก็ต้องยอมรับว่า วิชาอำพรางกายของเจ้าหนุ่มผมขาวผู้นี้ร้ายกาจหาตัวจับยาก แม้แต่เขาที่มีประสาทสัมผัสเหนือมนุษย์ก็ยังเกือบจับทางไม่ได้ในแวบแรกจางอวิ๋นจ้องมองหอสมบัติเซียนขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า นัยน์ตาทอประกายอำมหิต“คิดว่าหนีเข้าไปในกระดองเต่า แล้วจะรอดพ้นเงื้อมมือข้าไปได้งั้นรึ?”สิ้นเสียงคำรามในลำคอ ร่างของเขาก็พุ่งทะยานตามเข้าไปด้านในราวกับลูกธนูหลุดจากแหล่งทันทีที่ร่างของเขาผ่านพ้นประตู แสงสว่างเจิดจ้าที่เคยเปล่งออกมาจากหอสมบัติเซียนก็ค่อยๆ เลือนหายไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบงัน……ณ ปากถ้ำใต้ดินด้านบนเถากู่หลานเหินร่างลงมาหยุดอยู่ที่ขอบหลุมยักษ์มองเห็นหอสมบัติเซียนที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องล่างด้วยสายตาตื่นตะลึงเมื่อเห็นจางอวิ๋นหายเข้าไปด้านในแล้ว นางขยับตัวทำท่าจะตามลงไป แต่เมื่อก้มมอง ‘อู๋ไห่ไห่’ ที่กำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมอก ฝีเท้าก็จำต้องชะงักลงประสบการณ์ตอนเ
