วาดมาได้ ก็คุ้มค่ามหาศาลพอที่จะทำให้เขาตั้งตารอคอยการปล้น… เอ้ย การสำรวจแดนสมบัติอีกสองแห่งแทบไม่ไหวแล้วคิดได้ดังนั้น เขาก็ส่งกระแสจิตผ่านกุญแจในมือวูบหนึ่งวูบ!ร่างของเขาเลือนหายไปจากห้องโถงกลาง และไปปรากฏกายขึ้นเงียบๆ ที่ข้างกายของเถากู่หลานในอีกมุมหนึ่งของถ้ำ“ใคร?!”สัญชาตญาณระวังภัยของเถากู่หลานทำงานทันทีทันทีที่สัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหว นางก็ระเบิดพลังปราณหมุนตัวเตรียมพร้อมต่อสู้จางอวิ๋นรีบยกมือขึ้น “กู่หลาน ข้าเอง!”เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่คุ้นเคย และเห็นใบหน้าเปื้อนยิ้มของจางอวิ๋น ดวงตาที่ตื่นตระหนกของเถากู่หลานก็แปรเปลี่ยนเป็นประกายยินดี “ผู้อาวุโสเก้า!!”จางอวิ๋นพยักหน้ายิ้มๆ “เราออกไปกันเถอะ”“ออกไป? แต่ว่า…”เถากู่หลานชะงัก นางยังสำรวจไม่ถึงไหนเลยนะ?ทว่ายังไม่ทันที่นางจะได้เอ่ยถาม ภาพเบื้องหน้าก็บิดเบี้ยววูบไหว… พอกลับมามองเห็นชัดเจนอีกครั้ง ผนังถ้ำมืดทึบก็หายไป แทนที่ด้วยบรรยากาศโล่งกว้างของเทือกเขาไม้แห้งภายนอกจวนวาสนาเซียน!“นี่…”นางอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง มองซ้ายมองขวาอย่างไม่เชื่อสายตา ไม่รู้ว่าจางอวิ๋นพาออกมาได้อย่างไรในพริบตาเดียว“ที่นั่นไม่ได้ลึกลับซับซ้อนอย่างที่คิดหรอก”จางอวิ
