จางอวิ๋นไม่ได้ให้ค่ากับมดปลวกเหล่านั้นอีก เขาหันไปพยักหน้าให้หญิงสาวข้างกาย “กู่หลาน เราเข้าไปในถ้ำ กันเถอะ”“เจ้าค่ะ!”เถากู่หลานรับคำหนักแน่นทั้งสองไม่รอช้า ก้าวเท้าพุ่งเข้าสู่ปากถ้ำ ‘จวนวาสนาเซียน’ ที่มืดมิดทันทีวูบ!วินาทีที่ร่างกายก้าวล่วงผ่านธรณีประตูถ้ำ สัมผัสแปลกประหลาดก็แล่นปราดไปทั่วร่าง ราวกับเดินทะลุผ่านม่านน้ำที่มองไม่เห็นภาพทิวทัศน์เบื้องหน้าบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ… เมื่อจางอวิ๋นตั้งสติได้อีกครั้ง เบื้องหน้าก็แปรเปลี่ยนเป็นทางเดินในถ้ำ หินยาวเหยียดที่ไร้ซึ่งทางออกทว่า… เถากู่หลานที่เคยยืนเคียงข้าง กลับอันตรธานหายไปไร้ร่องรอย!รูม่านตาของจางอวิ๋นหดเล็กลงเล็กน้อยด้วยความระแวดระวังแต่เมื่อก้มลงมองเจ้าตัวเล็ก ‘อู๋ไห่ไห่’ ที่ยังคงนอนหลับปุ๋ย น้ำลายยืดอยู่ในอ้อมอก เขาก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกหันกลับไปมองด้านหลัง… ปากถ้ำ ที่เพิ่งก้าวเข้ามาเมื่อครู่ได้หายไปแล้ว แทนที่ด้วยผนังถ้ำ ทึบตันอันเย็นเยียบ“ค่ายกลเคลื่อนย้าย? หรือภาพมายา?”จางอวิ๋นพึมพำกับตัวเองปากถ้ำ จวนวาสนาเซียนแห่งนี้น่าจะมีการลงอักขระค่ายกลลึกลับเอาไว้ เพื่อแยกผู้บุกรุกออกจากกันป่านนี้เถากู่หลานคงถูกส่งไปตกหล่นอยู่ที่ไหนสักแห่งในเขาวงกตแห่งนี้เขาไม่รอช้า หยิบหินส่งเสียงรุ่นพิเศษออกมาพยายามติดต่อ แต่น่าเสียดาย… สัญญาณเงียบกริบ”ถูกตัดขาดงั้นรึ…”จางอวิ๋นเก็บหินส่งเสียงลง กวาดตามองรอบกายด้วยแววตาคมกริบ สัมผัสได้ถึงมวลพลังงานล
