บทที่ 87 ความยุ่งยากในการทดสอบยา
หลี่ลี่ตรวจตราสถานที่เหล่านี้ และสอบถามปรึกษาเรื่องบางอย่างกับผู้จัดการน้อยๆ หลายคน เมื่อเข้าใจแจ่มแจ้งแล้วจึงกลับที่พัก
ข้าพักผ่อนสักครู่ แล้วถือยาเสริมกระดูกไปหาหลิวเหมยเอ๋อร์
ช่วงนี้หลิวเหมยเอ๋อร์ไม่ก็ฝึกฝน ก็เรียนรู้ความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับสมุนไพรและยาลูกกลอน ขยันมาก เมื่อหลี่ลี่มาถึงห้องของนาง ก็เห็นย่าหลิวกำลังมองเข้าไปในถ้ำอย่างอ่อนโยนจากหน้าต่างด้านนอก
หลี่ลี่เดินเข้าไปใกล้แล้วมองเข้าไป เห็นว่าหลิวเหมยเอ๋อร์กำลังอ่านตำรายาลูกกลอนเล่มหนึ่งอย่างตั้งใจ ริมฝีปากเล็กๆ สีแดงสดเม้มแน่น ใบหน้างดงามสะอาดตาชวนให้คนรู้สึกสงสาร
ย่าหลิวดึงหลี่ลี่ที่จ้องมองจนตาค้างเบาๆ ทั้งสองคนจึงมาที่มุมเงียบๆ ด้วยกัน
“หลี่ลี่ โชคดีที่ได้พบเจ้า จึงทำให้เหมยเอ๋อร์หลุดพ้นจากสถานะคนรับใช้ต่ำต้อย สิ่งที่น่าชื่นชมที่สุดคือ เจ้าไม่ดูถูกนาง ข้าแก่รู้สึกขอบคุณเจ้าจริงๆ”
“ฮ่าๆ ท่านพูดสุภาพเกินไปแล้ว ท่านเล่าเรื่องราวของเหมยเอ๋อร์ให้ข้าฟังหมดแล้ว นางเป็นหญิงสาวที่ดีมาแต่ไหนแต่ไร เพียงแต่โชคร้าย ข้าก็แค่พยายามทำบางสิ่งเท่านั้น ไม่นับว่าเป็นอะไรมาก” หลี่ลี่หัวเราะพูด
“ไม่ เจ้าทำมากแล้ว ในสำนักหมิงเยว่มีคนมากมายเพียงใด แต่ไม่มีใครทำได้มากเท่าเจ้า ท่านหลิวแต่ก่อนช่างยิ่งใหญ่ มีเพื่อนฝูงมากมาย แต่หลังจากท่านหลิวเกิดเรื่อง ก็ไม่มีใครช่วยเหลือเหมยเอ๋อร์อีกเลย แต่ดูสิ ตอนนี้นางมีความสุขเพี
