สุดชีวิต“คิดจะหนีไปไหน?”น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงอำนาจกดดันของจอมมารเงาดังขึ้นขัดจังหวะพร้อมกันนั้น ฝ่ามือปราณมารขนาดยักษ์ที่บดบังแสงตะวันก็ปรากฏขึ้นเหนือหัว ร่วงหล่นลงมาบดขยี้หมายจะฝังพวกเขาทั้งเป็น!บึ้ม!จางอวิ๋นกัดฟันกรอด เกร็งแขนทั้งสองข้างดันม่านพลังอูสีน้ำเงินเข้มขึ้นไปต้านรับหัตถ์มารยักษ์สุดกำลังทว่า… ฝ่ามือมารในครั้งนี้รุนแรงกว่าครั้งก่อนอย่างเทียบไม่ติด!พลังอูที่ควบแน่นขึ้นไปต้านทานเริ่มเกิดรอยร้าวและแตกสลายลงในพริบตา กระแสปราณมารอันเย็นยะเยือกแทรกซึมกดทับลงมาจนกระดูกทั่วร่างของจางอวิ๋นลั่นกรอบแกรบ มุมปากมีโลหิตสีสดไหลซึมออกมา“ท่านอาจารย์!”“ผู้อาวุโสเก้า!”สวีหมิงและเถากู่หลานที่เกาะอยู่ด้านหลังหน้าถอดสีร้องเรียกด้วยความตื่นตระหนก“แตกซะสิวะ!!”จางอวิ๋นคำรามลั่นราวกับสัตว์ป่าจนเจ็บคอ ระเบิดพลังอูเฮือกสุดท้ายออกจากกาย กระแทกสวนกลับไปจนฝ่ามือมารแตกกระจายกลายเป็นควันดำได้สำเร็จหลินฉินที่ลอยตัวมองดูเหตุการณ์อยู่ด้านบนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบถลนเจ้าหมอนี่… ระดับพลังอยู่แค่จินตานมิใช่หรือ? เหตุใดจึงสามารถรับมือการโจมตีของท่านอาจารย์ได้ต่อเนื่องถึงเพียงนี้?นี่มันเรื่องเหลือเชื่อเกินไปแล้
