ราวกับมีหัตถ์มารที่มองไม่เห็นพุ่งเข้ามาบีบลำคอ นางเบิกตาโพลง หายใจไม่ออก หน้าเริ่มเขียวคล้ำ“หืม?”ในขณะที่นางกำลังจะขาดใจตาย จอมมารเงาก็อุทานขึ้นด้วยความฉงน ก่อนที่ร่างของเขาจะพุ่งวาบหายเข้าไปในลานกว้างใต้ดินของแดนลับแรงกดดันรอบด้านจางหายไปในพริบตา หลินฉินทรุดฮวบลง รีบสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดเฮือกใหญ่ด้วยความหวาดกลัวยังไม่ทันจะได้ตั้งสติ จอมมารเงาก็พุ่งกลับออกมา ในมือมีเศษหินก้อนหนึ่งที่มีไอสีดำจางๆ พันธนาการอยู่“ดูท่าจะถูกใครบางคนจับตัวไปสินะ… รู้จักทิ้งปราณมารชี้นำไว้แบบนี้ ถือว่าฉลาดใช้ได้!”จอมมารเงาแค่นหัวเราะในลำคอเมื่อพินิจดูปราณมารบนเศษหิน แต่เพียงชั่วพริบตา แววตาภายใต้หน้ากากก็พลันเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยือกดุจน้ำแข็งพันปี สายตาอำมหิตจ้องมองไปยังทิศทางหนึ่งในระยะไกล“ไม่ว่าแกจะเป็นใคร… บังอาจมาสังหารสัตว์เลี้ยงของข้าข้าจะให้แกชดใช้คืนเป็นร้อยเท่าพันเท่า!!”“ไป!”สิ้นเสียงคำราม เงาสายหนึ่งก็พุ่งเข้าห่อหุ้มร่างของเขาและหลินฉิน ก่อนจะเลือนหายไปจากจุดเดิมราวกับภูตผี……กลางเวหา บนแผ่นหลังอันกว้างขวางของพยัคฆ์วิญญาณลายพาดกลอน“แผนการสร้างกองทัพมนุษย์มารเงาระดับจินตานงั้นรึ?”จางอวิ๋นถือแผ่นกระดา
