กห้อง มุ่งหน้าไปยังห้องของหลิวเหมยเอ๋อร์
เคาะประตูเบาๆ สองสามที เรียกเหมยเอ๋อร์หนึ่งครั้ง หลิวเหมยเอ๋อร์ก็เปิดประตูออกมาทันที เมื่อเห็นหลี่ลี่ ใบหน้าของหลิวเหมยเอ๋อร์ก็แดงขึ้นมาทันที
“เหมยเอ๋อร์ ข้ามาแล้ว เจ้าชินกับที่นี่หรือยัง!” หลี่ลี่เดินเข้าไปในห้องถาม
นึกถึงเรื่องราวต่างๆ เมื่อคืน ใบหน้าของหลิวเหมยเอ๋อร์ก็ยิ่งแดงขึ้น ก้มหน้าลงมาถึงอก ไม่กล้ามองหลี่ลี่อีก พยักหน้าเบาๆ
ทั้งสองยืนเผชิญหน้ากันโดยไม่พูดอะไร บรรยากาศช่างอึดอัดเหลือเกิน ผ่านไปครู่หนึ่ง หลิวเหมยเอ๋อร์ก็ถามว่า “หูหยุนซานคนนั้น ได้ยินคนอื่นพูดกันว่าเขามาที่สำนักยาแล้ว”
หลี่ลี่รู้สึกหนักใจ “อืม เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าจะปกป้องเจ้าให้ปลอดภัย อ้อ ข้าจะช่วยเจ้าฝึกฝนต่อ หากวิชาของเจ้าสูงขึ้น ก็จะไม่ถูกคนรังแก สามารถป้องกันตัวเองได้”
หลิวเหมยเอ๋อร์พยักหน้าอย่างมุ่งมั่น
ทั้งสองมาที่เตียง หลี่ลี่กลั้นหายใจ สงบจิตใจ ไม่มองไปทางอื่น ยื่นมือจับมือทั้งสองข้างของหลิวเหมยเอ๋อร์ขึ้นมา ค่อยๆ ส่งปราณยุทธ์อันเย็นเยียบเข้าสู่เส้นลมปราณของหลิวเหมยเอ๋อร์
ขอบเขตปราณห้าแปรผัน เรียกว่าระดับแปรผันกายเนื้อ ดังชื่อก็คือการฝึกฝนกล้ามเนื้อร่างกาย
ปราณยุทธ์อันเย็นเยียบค่อยๆ หมุนเวียนตามวิชาราตรีที่หลิวเหมยเอ๋อร์ฝึกฝนเองสองรอบ รอจนร่างกายของหลิวเหมยเอ๋อร์ปรับตัวได้ หลี่ลี่ก็เริ่มเพิ่มปริมาณปราณยุทธ์อันเย็นเยียบที่ส่งเข้าไป
เส้นสายแห่งความเย็นเยือกได้แทร
