ยาของอาจารย์เมิ่ง คนธรรมดาย่อมไม่อาจล่วงรู้ได้ หูหยุนซานจะไม่รู้ได้อย่างไรว่านี่เป็นการไล่แขกโดยอ้อมของอาจารย์เมิ่ง
อาจารย์เมิ่งมีฐานะสูงส่งเพียงใด แม้แต่ผู้ดูแลใหญ่ของสำนักชั้นในก็ยังต้องระมัดระวังต่อหน้าเขา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเขาที่เป็นเพียงผู้ดูแลใหญ่
“ข้าน้อยไม่รบกวนการปรุงยาของท่านอาจารย์แล้ว ขอตัวก่อน” หูหยุนซานคำนับแล้วรีบถอยออกไปอย่างรวดเร็ว
ออกจากสำนักยาลูกกลอน หูหยุนซานพูดคุยกับผู้ดูแลไป๋สองสามคำแล้วหมุนตัวจากไป โดยบังเอิญเห็นหลี่ลี่อยู่ไม่ไกล ดวงตาของเขาวาบขึ้นด้วยแสงเย็นเยียบ
ความหมายของอาจารย์เมิ่งเมื่อครู่ชัดเจนแล้ว เขาปกป้องหลิวเหมยเอ๋อร์แล้ว ถ้ารายงานเรื่องนี้ต่อมหาบุรุษชือหยาง ด้วยคำสั่งของท่านผู้วิเศษ อาจารย์เมิ่งย่อมไม่กล้าขัดขืน แต่การทำเช่นนั้นจะทำให้เขาหูหยุนซานดูไร้ความสามารถเกินไป เขาย่อมไม่อยากให้ภาพลักษณ์เช่นนี้ปรากฏต่อหน้าท่านผู้วิเศษ
หูหยุนซานตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องใช้ความสามารถของตนเองทรมานหลิวเหมยเอ๋อร์ให้เจ็บปวดทรมาน ส่วนหลี่ลี่ ยิ่งไม่อาจปล่อยให้สบายได้
หูหยุนซานเพิ่งเคยเจอคู่ต่อสู้ที่ยากเย็นอย่างหลี่ลี่เป็นครั้งแรก ดูเหมือนจะอ่อนแอ แต่ทุกครั้งที่พบหลี่ลี่ เขาก็เปลี่ยนแปลงมาก ค่อยๆ แข็งแกร่งขึ้น ไม่อาจปล่อยให้เด็กหนุ่มคนนี้เติบโตต่อไปได้อีกแล้ว
