ระหว่างทางกลับจวน ฉู่ฉีเหยียนพิงผนังรถม้าหลับตลอดทาง ไม่พูดอะไรขึ้นสักประโยคตั้งแต่ต้นจนจบ
นี่เป็นครั้งแรกที่ฉู่สวินหยางลงมือจัดการเขาอย่างเปิดเผย
ถึงแม้จะเป็นสิ่งที่สวรรค์จะลิขิตไว้แล้วก็ตาม แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด ในใจยังคงรู้สึกไม่สบอารมณ์อยู่พอสมควร
หลี่หลินไล่ตามอยู่ด้านนอกรถม้ามาพักใหญ่ รอจนรถม้าเดินทางออกจากถนนเลียบแม่น้ำ แล้วเข้าไปยังถนนสายหลักของเขตเมืองชั้นในแล้ว เขาจึงเคาะหน้าต่าง พูดขึ้นว่า “ซื่อจื่อ ข้าน้อยขอตัวลาไปทำธุระสักประเดี๋ยวนะขอรับ”
“อืม!” ฉู่ฉีเหยียนที่อยู่ในรถม้าเอ่ยตอบเสียงเบา ราวกับว่าไม่ค่อยสบายเนื้อสบายตัวเสียเท่าไร
หลี่หลินบังคับม้าให้ถอยห่างออกมาสองก้าว จากนั้นกำชับกับจางเสียงทหารข้างกายของฉู่ฉีเหยียนว่า “พาซื่อจื่อ กลับจวนทันที อย่าให้เกิดอันใดขึ้นระหว่างทางเด็ดขาด เข้าใจไหม?”
“ขอรับ ข้าน้อยจะพาซื่อจื่อกลับจวนโดยสวัสดิภาพแน่นอนขอรับ!” ทหารขานตอบทันควัน
หลี่หลินโบกมือ มองรถม้าห่างออกไปไกล แล้วมุ่งหน้าไปยังถนนหลิ่วหลินที่อยู่ทางทิศตะวันออกของตัวเมืองอย่างรีบร้อน
เมื่อฉู่ฉีเหยียนกลับมาถึงจวนก็ปาเข้าไปยามสอง[1] ได้แล้ว พ่อบ้านเปิดประตูจวนออก แต่เขายังไม่ลงจากรถม้า นั่งต่อยาวไปจนถึงหน้าประตูเรือนที่สองถึงค่อยลงจากรถ
“ซื่อจื่อ ทำไมเพิ่งได้กลับมาเอาป่านนี้เล่าขอรับ? ตอนทานอาหารเย็นเสร็จ ท่านอ๋องเรียกหาท่านด้วย ท่านว่า…” พ่อบ้านสั่งการให้บ่าวนำรถม้าไปเก็บ พลางพย
