ะออกจากห้อง
“ราตรีครอบคลุมทั่วหล้า ฟ้าดินอยู่ในมือ เทพแห่งรัตติกาลเสด็จลงมา บรรดาพระสนมคอยช่วยเหลือ… สามลี้รวมตัว ผ่านเส้นลมปราณอินเฉียวถึงอินเหวย สามเร่งสามผ่อน…” หลี่ลี่ค่อยๆ บอกคาถาวิชาพระสนมแห่งราตรีให้หลิวเหมยเอ๋อร์ฟัง หลิวเหมยเอ๋อร์ตั้งใจฟังอย่างจริงจัง เมื่อหลิวเหมยเอ๋อร์จำได้แม่นแล้ว ก็ลองฝึกปฏิบัติ เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย หลี่ลี่จึงเริ่มฝึกฝนไปพร้อมกับนาง
หลิวเหมยเอ๋อร์ค่อยๆ หลับตาลง เข้าสู่สภาวะฝึกฝน ขณะนั้นหลี่ลี่ก็ขึ้นไปบนเตียง นั่งขัดสมาธิ ยื่นมือทั้งสองจับมือของหลิวเหมยเอ๋อร์
ปลายนิ้วแตะฝ่ามือ หลี่ลี่ค่อยๆ ปล่อยปราณยุทธ์อินหนาวเย็นในร่างออกมา เปลี่ยนพลังเป็นเข็ม ค่อยๆ ส่งเข้าสู่ร่างของหลิวเหมยเอ๋อร์
รู้สึกถึงความเย็นเยือกของปราณยุทธ์อินหนาว ร่างของหลิวเหมยเอ๋อร์สั่นสะท้านทันที คิ้วขมวดเข้าหากัน
“เหมยเอ๋อร์การฝึกฝนเป็นเรื่องทรมาน หากทนไม่ไหวก็บอกข้า” เห็นหลิวเหมยเอ๋อร์ขมวดคิ้ว หลี่ลี่รู้สึกสงสาร แต่วิชาพระสนมแห่งราตรีจำเป็นต้องใช้ปราณยุทธ์อินหนาวนี้จึงจะเห็นผล ตอนที่เขาฝึกก็ทรมานมากเช่นกัน
ได้ยินคำพูดของหลี่ลี่ หลิวเหมยเอ๋อร์กัดฟันไม่ส่งเสียง นางดูอ่อนแอภายนอก แต่จิตใจกลับเข้มแข็ง
หลี่ลี่ควบคุมปราณยุทธ์อินหนาวให้ไหลเวียนตามเส้นทางของวิชาพระสนมแห่งราตรีอย่างช้าๆ ปราณยุทธ์อินหนาวแข็งแกร่งเกินไป จึงต้องให้หลิวเหมยเอ๋อร์ค่อยๆ ปรับตัว มิฉะนั้นอาจเกิดผลตรงข้าม
ปราณยุทธ์อินหนา
