ม่พอใจหรือ”
เยี่ยนอวี๋ที่ไม่ได้ตอบยังคงกอดเขาแน่น ทำเอาเด็กน้อยร้อนรน“อ้ะ แม่รอก่อน เป่ากิน ข้าวข้าวก่อน…” กินเสร็จแล้วค่อยกอดสิ…เยี่ยนอวี๋หัวเราะก่อนจะเงยหน้ามองเด็กน้อยที่ถูกอุ้มอยู่ในอ้อมแขนของสามีเช่นกัน และยกมือขึ้นหยิกแก้มน้อยๆ ของเขา “แต่แม่ไม่อยากรอ ทำอย่างไรดีเล่า”“งั้นก็ ก็เป่า รอแล้วกัน” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ตีหน้าเศร้าได้แต่ปีนขึ้นไปบนไหล่ของท่านพ่อเขา ถอนหายใจ ‘เฮ้อ’ ก่อนจะนั่งลงท่าทางเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ทำเอาเยี่ยนอวี๋หัวเราะ นางอดหยิกแก้มเด็กน้อยอีกทีไม่ได้ กลับมุดศีรษะเข้าไปในซอกคอของต้าซือมิ่งนางยอมรับว่า… นางรู้สึกเศร้าเสียใจจริงๆ เพราะว่าหลังจากที่นางเฆี่ยนราชาแห่งความไร้ระเบียบเสร็จ นางก็ค้นพบได้ชัดเจนยิ่งขึ้นว่านางไม่สามารถทำอะไรเขาได้ นางไม่สามารถกำจัดเขาได้ด้วยซ ้าและไม่สามารถผนึกเขาได้ด้วย แม้นางจะค่อยๆ รู้แจ้งถึงพลังอันมหัศจรรย์บนตัวของเด็กน้อยและสามี ทำให้นางสามารถหยุดยั้งราชาแห่งความไร้ระเบียบอาละวาดสวรรค์เก้าชั้นฟ้าได้ แต่การหยุดยั้งเช่นนี้เป็นเพียงการหยุดยั้งผิวเผินเท่านั้น ไม่สามารถทำร้ายหรือกำจัดราชาแห่งความไร้ระเบียบได้ เพราะว่านาง… อ่อนแอเกินไปหรือ?เยี่ยนอวี๋ที่ไม่เคยยอมรับว่าตนเองอ่อนแอจู่ๆ ก็รู้สึกว่าบางทีนางอาจจะไม่ได้แข็งแกร่งหรือยิ่งใหญ่
ดังนั้น… นางจึงถูกลอบวางแผนทำให้ร่วงหล่นเมื่อสามหมื่นปีก่อนโดยไม่รู้ตัวดังนั้น… ที่นางเกิดใหม่ได้และเดินถึงจุด
