ข้าตำหนักสวรรค์ไปแล้วแม้เรื่องนี้สมาชิกเผ่ามารจะไม่มีใครพูดออกมา แต่พวกเขาก็คิดเช่นนี้ถึงอย่างไรตั้งแต่ที่ต้าซือมิ่งอยู่กับปฐมราชินีเยี่ยนก็ไม่เคยกลับมาเมืองจักรพรรดิมารอีกเลย และไม่ได้จัดพิธีต้อนรับนายท่านอะไรเลยแสดงให้เห็นได้ชัดว่าท่านแต่งเข้าตำหนักสวรรค์
ดังนั้น… อย่าหวังพึ่งมากเลยนี่คือความคิดในใจของสมาชิกเผ่ามารมากมายในบัดนี้ แม้แต่อสูรแห่งความมืด… คลานคลาน มันก็คิดเช่นนี้ดังนั้นขณะที่จิ่วอิงพุ่งลงมา เผ่ามารนับพันนับหมื่นก็หลับตาลงด้วยสัญชาติญาณ ไม่กล้าดูต่อไป กลัวว่าจะเห็นดินแดนใหม่ที่พวกเขาอาศัยอยู่แห่งนี้ถูกทำลายอุแว้จิ่วอิงที่ดิ่งลงมาอย่างรวดเร็ว ทั่วทั้งร่างของมันประกายแสงสีทองในขณะเดียวกัน…ซู่การพังทลายของมิติปริภูมิจากราชาแห่งความไร้ระเบียบยังคงกวาดโดนตัวของจิ่วอิงสุดท้ายแล้วพลังของเขาก็เร็วกว่าจิ่วอิง มันซัดโดนจิ่วอิงแล้ว“ปู่จิ่ว”ซีหวังหมู่และเทพอัสนีร้องเรียก“อ้ะเนะ”
เด็กน้อยคิดจะขว้างค้อนออกไป แต่ถูกท่านพ่อเขาจับมือน้อยๆไว้แซ่ดเสียงน่าสะพรึงเหมือนเสียงกัดกร่อนและฉีกทึ้งดังออกมาจากร่างกายของจิ่วอิง ทำเอาแสงสีทองที่ก่อนหน้านี้จิ่วอิงระเบิดออกมาถูกกำจัดสิ้นแต่ในขณะเดียวกันนั้นเองซู่จิ่วอิงเข้ามาอยู่ในมิติปริภูมิของทะเลสาบสือซ่าไห่ได้สำเร็จแล้ว“สวรรค์จงเปิด”เทียนตี้ที่ตะเบ็งเสียงอย่างสง่างามออกมา สะเทือนแสงสีม่วงทั่วท้องฟ้า ปกคลุมท้องฟ้าเหนือทะเลสาบสือซ่าไห่อย่างรวดเร็ว
