ข้าโจมตีคิเมียราสู้กับพวกมันทันที ทว่ามันไม่กล้ามองพวกเขา มันหลับตาสู้ตลอดเวลา แต่ด้วยพลังการต่อสู้ของมันเพียงพอที่จะทำให้สิ่งมีชีวิตไร้ปัญญาทุกตัวแหลกสลายและล้มตายทว่าคลานคลานพบในทันทีว่า เมือกที่หลุดรอดออกไปได้นั้นขยับอีกครั้ง จากนั้น… “บัดซบ มันโผล่ขึ้นมาใหม่จากบนพื้นอีกเพียบเลย”คิเมียรามองไปที่พื้นทันที เห็นสัตว์ประหลาดคล้ายร่มมากมายเคลื่อนไหวกันยั้วเยี้ยตามคาด มันขนหัวลุกทันที…
“ตามคาด” เซ่าเฮ่าสีหน้าเคร่งขรึม “เกรงว่าจิ๊บจิ๊บคงจะแย่แล้ว”“ใช่ ตอนที่สัตว์ประหลาดตัวแรกถูกโจมตี มันพ่นเมือกออกมามากมาย ครานั้นไป๋ตี้ท่านยังไม่ได้ปกป้องรากของจักรพรรดิมารน้อยไว้ จักรพรรดิมารน้อยคงแย่แล้ว” คลานคลานเดินวนรอบไข่ใบยักษ์อย่างร้อนรนคิเมียราเองก็ร้อนรน “แล้วตอนนี้ทำอย่างไรดี”เซ่าเฮ่าปล่อยพลังออกไปก็ห่อหุ้มสิ่งมีชีวิตไร้ปัญญาคล้ายร่มที่อยู่เต็มพื้นไว้เป็นก้อนหนึ่งและค่อยๆ จับมันใส่ในถุงวิเศษอย่างระมัดระวัง และยังสร้างค่ายกลไว้ไม่น้อยในถุงคิเมียร่ารู้สึกสบายใจขึ้นไม่น้อย “แค่นี้ก็พอแล้วใช่หรือไม่”น่าเสียดายที่เพิ่งสิ้นเสียงของมัน พิกซีน้อยก็ส่งโทรจิตให้เซ่าเฮ่า“ไป๋ตี้ สิ่งมีชีวิตไร้ปัญญาที่เจ้าพูดถึงคือสัตว์ประหลาดที่มีรูปร่างเหมือนปลาไหลใช่หรือไม่”หัวใจของเซ่าเฮ่าตกลงไปตาตุ่มทันที “เจ้าเจอแล้วหรือ”“ใช่” พิกซีน้อยพูดว่า “ข้าเจอมันที่ประตูค่ายกลเคลื่อนย้าย พวกมันขวางค่ายกลเคลื่อนย้ายไว้”เซ่าเฮ่
