มีพลังโจมตีใดๆ แต่อันที่จริงรับมือด้วยยากนัก มิเช่นนั้นเหตุใดพลังชีวิตของเจ้าลูกเจี๊ยบจึงพวยพุ่งเช่นนี้ได้เล่าเมื่อคิดได้เช่นนี้… เซ่าเฮ่าก็วางใจลงไม่น้อย แต่แล้ว… ปีศาจแฝงฝันส่งข่าวร้ายมาว่า “ไป๋ตี้ ทะเลสาบสือซ่าไป่ปรากฎสิ่งมีชีวิตไร้ปัญญาแบบที่ท่านเพิ่งบอกไป อีกทั้งพวกมันยังคลานออกมาจากหลุมลึกคำสาปนอกจากนี้ ทหารของเผ่าเราที่เฝ้าอยู่ในแดนมืดตายหมดแล้วเกรงว่าแดนมืดจะถูกสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ครอบครอง พวกมันกำลังขยายวงกว้างผ่านแดนมืด บัดนี้ ยมโลก โลกมนุษย์และแดนสวรรค์คงปรากฎสิ่งมีชีวิตเช่นนี้เช่นกัน”เซ่าเฮ่าที่เพิ่งวางใจลงได้เล็กน้อยกังวลอีกครั้ง เขาคิดถึงจุดจบที่เลวร้ายที่สุดแล้วสุดท้าย… คิเมียราส่งโทรจิตให้เขาอีกครั้งตามคาดว่า “ไป๋ตี้ ค่ายกลเคลื่อนย้ายถูกกลืนกิน เราไม่สามารถออกไปด้วยค่ายกลเคลื่อนย้ายได้แล้ว แต่พิกซีออกจากทะเลสาบสือซ่าไห่ไปแล้ว หากสำเร็จ อีกครึ่งชั่วยามจะถึงตำหนักสวรรค์”
พิกซีน้อยที่ไม่มีค่ายกลเคลื่อนย้ายให้ใช้ ได้แต่หายตัวจากไป จะเจออุปสรรคอะไรบ้าง ไม่มีผู้ใดรู้ แต่เซ่าเฮ่าทำได้เพียงฝากความหวังไว้ที่มัน หวังว่าทุกอย่างจะราบรื่นแต่ก่อนหน้านี้… เซ่าเฮ่าจำเป็นต้องพูดว่า “ปีศาจแฝงฝัน เผ่ามารส่งลูกมือไปโลกมนุษย์ได้หรือไม่”“เจ้าต้องการให้เผ่ามารพวกเราไปปกป้องเผ่ามนุษย์หรือ” ปีศาจแฝงฝันย้อนถาม“ใช่” เซ่าเฮ่าตอบอย่างมั่นใจ “ปฐมราชินีเชื่อใจพวกเจ้า เช่นนั้นข้าก็จะเชื่อใจพวกเจ้า
