่า “ดอกไม้ ทำไม ไม่ ออกมา”ฟริ้ง…ดอกไม้ศักดิ์สิทธิ์ที่เบ่งบานออกเป็นการตอบสนอง มันก็ห่อหุ้มมืออวบอ้วนของเด็กน้อยไว้ เห็นได้ชัดว่ากำลังบอกเจ้านายของมันว่าไม่ต้องเป็นห่วงเยี่ยนเสี่ยวเป่ากลับร้อนรน “ไม่ช่วยเป่า ช่วยแม่”ช่วยไม่ได้… ดอกไม้ศักดิ์สิทธิ์เบ่งบานรอบตัวเยี่ยนอวี๋ในทันทีเด็กน้อยจึงพูดอย่างพอใจว่า “เก่ง”“เด็กโง่” หรงอี้ได้แต่พูดเช่นนี้
“เหมียว” เจ้าเหมียวสีขาวที่ลอยขึ้นมาเลีย (เช็ด) หน้าที่เต็มไปด้วยเลือดของเขา มันก็คลอเคลียเขา “เหมียวๆๆ…” เสี่ยวเป่าทั้งน่ารักและฉลาด โง่ตรงไหนเล่าต้าซือมิ่งที่ถูกเลียหน้าไม่มีมือว่างไล่เจ้าเหมียวตัวนี้ออกไปเลยเขาถูกเลียไปทั้งตัว ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขากลายเป็นสีดำ…เจ้าเหมียวสีขาวที่เลียเสร็จอย่างรวดเร็ว มันก็กระโดดขึ้นไปบนศีรษะของจิ่วอิงอย่างได้ใจ “เหมียว…”จิ่วอิงพูดได้เพียงว่า เจ้าเหมียวสีขาวช่างกล้าหาญจริงๆ ต้องรู้ว่าตอนเด็กๆ อี้เอ๋อร์ไม่ให้ใครจูบเลย มีแค่ท่านแม่และท่านย่าของเขาจูบได้ทีสองที ผู้อื่นถูกเขาปฏิเสธหมดเจ้าเหมียวตัวนี้กลับยังกล้าเลียหน้าเขาในเวลานี้ สมแล้วที่เป็นเสี่ยวไป๋ที่แกล้งตายเก่งที่สุด ยอมใจจริงๆหรงอี้ที่ถูกเลียเลือดบนใบหน้าจนสะอาด เขาก็หรี่ตามองเจ้าเหมียวตัวน้อย ไม่ได้โมโหอะไร ทว่าสายตาของเขาทำให้เจ้าเหมียวสีขาวที่เดิมทีได้อกได้ใจรีบกระโดดไปหาเม่ยเอ๋อร์ทันทีเม่ยเอ๋อร์ที่ไม่ทันตั้งตัวชะงัก แต่ก็ไม่ได้ไล่เจ้าเหมียวไป และในที่สุ
