วิ่งเข้าไปใกล้ พบว่าหญิงสาวคนนั้นเป็นหลิวเหมยเอ๋อร์จริงๆ จึงโบกมือด้วยความตื่นเต้น
หลิวเหมยเอ๋อร์บนเขาก็เห็นหลี่ลี่เช่นกัน วิ่งลงมาด้วยความดีใจ ทั้งสองอยู่ห่างกันราวยี่สิบกว่าจั้ง ต่างมองเห็นใบหน้าที่เปี่ยมด้วยความสุขของกันและกัน
จู่ๆ หลิวเหมยเอ๋อร์ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ ใบหน้าแดงระเรื่อทันที ฝีเท้าก็หยุดชะงัก หลี่ลี่เดินมาถึงตรงหน้าหลิวเหมยเอ๋อร์ หัวเราะร่า นึกถึงฉากในภาพยนตร์ชาติก่อน อยากจะกอดหลิวเหมยเอ๋อร์แรงๆ สักที แต่ก็กลัวจะทำให้นางตกใจ เห็นนางก้มหน้าอายๆ ดูน่ารักมาก จึงหัวเราะ ยื่นมือไปจับมือน้อยๆ ของนาง แล้วเดินขึ้นเขาไปด้วยกัน
นิ้วมือสั่นเล็กน้อย มือของหลิวเหมยเอ๋อร์สั่นอย่างรุนแรง แต่ครู่เดียวก็กลับเป็นปกติ
หลี่ลี่หันไปมอง พอดีเห็นหลิวเหมยเอ๋อร์ชายตามองเขาอย่างเย้ายวน สบตากันพอดี หลิวเหมยเอ๋อร์รีบก้มหน้าลง ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาอีก
ตอนนี้หัวใจของหลี่ลี่เต็มไปด้วยความหวาน คิดว่าไม่เสียแรงเสี่ยงช่วยเหมยเอ๋อร์ ได้เห็นสายตาเย้ายวนที่ก้มหน้าอายๆ ของนางแวบเดียว ก็คุ้มค่าแล้ว
มาถึงทุ่งม้าบนที่ราบ ย่าหลิวเห็นทั้งสองเดินมาด้วยกัน ทำเป็นไม่เห็น ถามว่า “หลี่ลี่ เจ้าไปเป็นศิษย์ชั้นในที่มีอนาคตไกล ไม่นึกว่าจะกลับมาเยี่ยมเหมยเอ๋อร์เร็วขนาดนี้ ยังพอมีน้ำใจอยู่บ้าง”
หลี่ลี่จึงปล่อยมือหลิวเหมยเอ๋อร์ ยิ้มพูดว่า “ข้าก็มาเยี่ยมย่าด้วยนะขอรับ”
ย่าหลิวมองหลี่ลี่แวบหนึ่ง ยิ้มพูด “ถ้าเช่นนั้นของฝากที่
