เด็กน้อยยื่นมืออวบอ้วนข้างหนึ่งไปหาชายตาสีม่วงด้วยสัญชาติญาณ และมองไปที่ท่านแม่ของเขา ถามอย่างไม่ค่อยมั่นใจว่า “พ่อ?เหมียว?” นี่คือท่านพ่อรูปงาม? แมวเหมียวเป็นของท่านพ่อหรือเยี่ยนอวี๋รวบตัวเด็กน้อยเข้ามาแน่น สายตากลับจ้องมองชายสวมหน้ากากสีทองสัมฤทธิ์ โดยเฉพาะดวงตาสีม่วงคู่นั้นของเขาดวงตาสีม่วงที่ราวกับจำลองภาพดวงดาวมีจังหวะหนึ่ง นางเองก็คิดว่าเขาคือสามีของนาง หรือไม่ก็คือร่างพลังของสามีนาง แต่ความรู้สึกเช่นนั้นก็ไม่เหมือนกันเสียทีเดียวถึงอย่างไรจิ่วอิงและเม่ยเอ๋อร์ก็ยืนข้างหน้าเยี่ยนอวี๋อย่างตื่นตัวแล้ว จิ่วอิงยังถามว่า “อี้เอ๋อร์?”“เมี๊ยวๆๆ…” เจ้าเหมียวสีขาวร้องเหมียวให้จิ่วอิง ไม่รู้ว่ากำลังพูดอะไรเม่ยเอ๋อร์อดขมวดคิ้วไม่ได้ “เจ้าเหมียวเจ้ามันเจ้าเล่ห์จริงๆ”หลอกนางจนนางคิดว่ามันเป็นเพียงแมวเหมียวตัวน้อยที่ฉลาดและไร้เดียวสา“เหมียว?” เจ้าเหมียวสีขาวน้อยที่งงงันก็ไม่เข้าใจว่าเหตุใดพวกเขาจึงมีท่าทีเป็นศัตรูกับมัน และยังร้องเหมียวๆ พยายามอธิบายมากมาย แต่ไม่มีใครฟังรู้เรื่องว่ามันพูดอะไร
ทว่าชายสวมหน้ากากสีทองสัมฤทธิ์ก้าวไปด้านข้างสามก้าว เยี่ยนอวี๋ขมวดคิ้วมองเขาต่อไป ไม่รู้ว่าเขากำลังทำอะไรสุดท้ายเขาผายมือออกไปทำท่าเชิญ?“เจ้าให้ข้าเข้าไป?” จู่ๆ เยี่ยนอวี๋ก็รู้สึกว่าต้องเป็นหลุมพรางแน่ๆทว่าเขาพยักหน้าแล้ว“เดี๋ยวสิ เจ้าคือใครกันแน่” จิ่วอิงลองเชิงเดินไปข้างหน้า “หากเจ้าคืออี้เอ๋อร์ เจ้าก
