“ไม่ต้องเดา เขาต้องไปแล้วแน่ๆ” ตี้จวิ้นคิดว่าไม่จำเป็นต้องไปดูเขาเชื่อว่าอาจารย์พ่อดอกบัวขาวท่านนั้นต้องตามไปแล้วแน่ๆ มิเช่นนั้นใครเป็นคนเปิดใช้งานค่ายกลนั่นอีกอย่าง อาจารย์ผู้งดงามยิ่งกว่าดอกไม้ ทวยเทพในสวรรค์เก้าชั้นฟ้าไม่กล้าใฝ่ฝัน เพราะสถานะของนาง หากกลับไปยุคของอวิ๋นเหลียน คนตามจีบคงมีมากเหมือนขนวัว อาจารย์พ่อคนนั้นของเขาจะวางใจปล่อยให้อาจารย์ไปเพียงลำพังได้อย่างไรโอ้ ไม่สิ จะว่าไปแล้วหากอาจารย์ทำทุกอย่างได้สำเร็จราบรื่นก็คงไม่มีโอกาสได้เจอคนตามจีบ ดังนั้นแสงสีม่วงนั่นเป็นไปได้หรือไม่ว่าต้องการคุ้มกันให้อาจารย์กลับมาได้อย่างราบรื่น“ไปดูเสียหน่อยดีกว่า” ตี้จวิ้นรีบตามอินหลิวเฟิงไป เขาเองก็อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น อาจารย์พ่อดอกบัวขาวนั่นของเขาตามไปหรือไม่สุดท้าย… อินหลิวเฟิงที่เข้าไปถึงในเรือนของเยี่ยนอวี๋ก่อน เขาก็ต้องชะงัก “อยู่หรือนี่?”ตี้จวิ้นที่ตามเข้ามาก็งุนงง เพราะว่าบนเตียงนั่นยังคงขมุกขมัวเป็นก้อนสีดำ เห็นได้ว่าเขาไม่ได้ไป เขายังคงนอนอยู่บนเตียงผสานกับร่างพลังตนเอง
“จู่ๆ ก็รู้สึกกังวลขึ้นมา” อินหลิวเฟิงเปลี่ยนจากสีหน้าเริงร่าเป็นสีหน้าเคร่งขรึม “ข้าคิดว่าจวินโฮ่วต้องติดตามนายท่านไปเสียอีก จะได้ดูแลความปลอดภัยให้นายท่าน”นี่ก็เป็นเหตุผลที่อินหลิวเฟิงไม่เป็นกังวลเลยตั้งแต่ต้นจนถึงเมื่อครู่นี้ เขาประทับใจอย่างมากกับวิธีการของต้าซือมิ่ง และเชื่อมั่นว่าฝ่ายหลังต้องคอยปกป้องนายท
