นแปลงเล็กๆน้อยๆ ของสวรรค์ เมื่อพวกเจ้าส่งถ ้ามรณะแดนมืดนิรันดร์กลับไปแล้วให้รีบกลับมาทันที คงไม่รบกวนนาง” ไท่เฮ่าพูดจบในคราวเดียวสีหน้าขาวซีดอย่างเห็นได้ชัดเซ่าเฮ่าอุ้มเด็กน้อยเดินไปข้างหน้า “นายน้อย ท่านช่วยดูไท่เฮ่าหน่อย”“ได้” เยี่ยนเสี่ยวเป่าทำได้ตามคำขอ เขาก็เสกดอกไม้ให้ไท่เฮ่าทันทีไท่เฮ่ากล่าวขอบคุณ ก่อนจะพูดต่อไปว่า “ข้าเหลือเวลาไม่มากแล้ว ขอเพียงสามารถชดเชยความผิดที่ตนกระทำไว้ได้ในยามสุดท้าย”“เจ้า…” อินหลิวเฟิงมองไท่เฮ่าด้วยแววตาซับซ้อนตี้จวิ้นอดถามไม่ได้ว่า “ด้วยตบะของเจ้า วิญญาณที่หลงเหลือไม่เพียงพอให้เจ้าฟื้นตัวได้หรือ”อินหลิวเฟิงกลับรู้ว่า ไม่ใช่ไม่พอ แต่…“ข้าฟื้นตัวไม่ได้ อวิ๋นเหลียนผสานกับข้าแล้ว ข้าและนางเป็นร่างเดียวกันแล้ว นางจะหนีพ้นจากผนึกผ่านข้า” ไท่เฮ่ารู้แก่ใจดี “จะใจอ่อนกับข้าไม่ได้ ข้าไม่รู้ด้วยซ ้าว่าคำพูดที่ข้าพูดในยามนี้มาจากนางหรือไม่”
“เช่นนั้นก็หมายความว่าอาจจะเป็นหลุมพราง?” ซีหวังหมู่โพล่งพูดขึ้นไท่เฮ่าไม่ได้ปฏิเสธ “ต้องให้พวกเจ้าแยกแยะเอง แต่ห้ามให้ข้าฟื้นตัวเด็ดขาด ดังนั้นหากไม่ต้องการข้าแล้วก็อย่าช่วยข้าอีก”“ข้าเชื่อว่าเจ้าในยามนี้คือไท่เฮ่า” เยี่ยนอวี๋รู้แก่ใจ “หลิวเฟิง เริ่มเถอะ ทำตามที่ไท่เฮ่าบอก ให้เขานำพาข้าไปยุคที่แล้ว”“รอจวินโฮ่วตื่นก่อนค่อยว่ากันดีหรือไม่” ตี้จวิ้นเอ่ยขึ้นจากด้านข้าง คนที่เหลือพากันพยักหน้าเห็นด้วยแต่แล้ว… เยี่ยนอวี๋ส่ายศีรษ
