ลังหัวเราะ“เหล่าขุนเขาและท้องทะเลคือเหล่าขุนเขาและท้องทะเลเดิมมาโดยตลอด ไม่ว่าสวรรค์เก้าชั้นฟ้าจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างไร พวกมันก็ไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลย” จริงใจและตรงไปตรงมาเช่นเคย“ใช่แล้ว ข้าก็เช่นกัน” เทียนตี้เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยอย่างภาคภูมิเขาเองก็กำเนิดในเหล่าขุนเขาและท้องทะเล เติบโตภายใต้การเลี้ยงดูของอาจารย์หยวนสื่อเทียนจุนยิ้มไม่พูดอะไร อันที่จริงรู้สึกอิจฉาความสัมพันธ์ของเหล่าขุนเขาและท้องทะเลถึงแม้อสูรใดๆ ในเหล่าขุนเขาและท้องทะเลจะดีต่อเขาและเคารพเขามาก แต่ว่า… เมื่อสามหมื่นปีก่อน ตอนที่พวกมันโมโหเอาแต่กระทืบเทียนตี้ ไม่ทำร้ายเขา แม้เขาจะเข้าไปห้ามปรามพวกมัน พวกมันจะไม่พอใจกับคำห้ามปรามของเขา แต่ก็ไม่ได้กระทืบเขา
เพราะว่าเขาไม่ใช่ ‘พี่น้องโดยแท้’ ของพวกมัน พวกมันดูเหมือนหัวรั้น อันที่จริงรู้แก่ใจดีส่วนเทียนตี้ ไม่ว่าเขาจะวางแผนทำร้ายผู้อื่น จัดการเผ่าเทพอื่นๆอย่างไร ต่อหน้าเหล่าขุนเขาและท้องทะเลแล้ว เทียนตี้ก็เห็นตนเองเป็นแค่พี่ใหญ่ของพวกมัน แม้ครานั้นจะถูกรุมกระทืบจนเกือบตายก็ไม่เคยคิดแค้นพวกมันดังนั้น… อันที่จริงเทียนตี้พูดถูก เขาเองก็ไม่เคยเปลี่ยน หลายปีมานี้ เทียนตี้ยังคงหัวใจอันบริสุทธิ์ผ่องแผ้วทว่า… หยวนสื่อเทียนจุนที่กำลังคิดเช่นนี้ไม่รู้ว่ามี ‘คน’ กำลังพยายามทำลายหัวใจอันบริสุทธิ์ดวงนี้ของเทียนตี้…“ท่านพี่ ดูเหมือนว่าเทียนตี้จะไม่ได้สงสัยเจ้าแซ่หรงนั่น” เจ้าแม่หนี่ว์วาที
