ค ำพูดนี้… คือควำมจริงเยี่ยนอวี๋ฟังออกว่ำนี่คือแผนของไท่เฮ่ำพวกเขำ แต่ว่ำ… เยี่ยนอวี๋ยังไม่ทันเอ่ยอะไร อินหลิวเฟิงก็ถำมในสิ่งที่นำงอยำกถำมแล้ว “ท่ำนทั้งสำมจะมั่นใจได้อย่ำงไรว่ำกูไหน่ไนปกครองสำมจักรวำลแล้วจะท ำลำยพวกมัน”“นั่นน่ะสิ” ซีหวังหมู่ไม่เข้ำใจ “ตลอดหลำยปีมำนี้นำยท่ำนเคยท ำมิดีต่อสวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำหรือ เหตุใดพวกเจ้ำจึงคิดเช่นนี้ ต้องเป็นเพรำะอยู่ในหลุมศพอันมืดมนนี้มำนำนจนสมองผิดปกติไปแล้วแน่ๆ”“แต่ก่อนไม่ท ำไม่ได้หมำยควำมว่ำต่อไปจะไม่ท ำ” ไท่เฮ่ำเอ่ยขึ้นอีกครำ “ส่วนเรื่องที่ว่ำเหตุใดพวกเรำจึงมั่นใจเช่นนี้ ย่อมมีเหตุผลที่เรำเชื่อมั่น”“ท่ำนพี่ ในเมื่อพูดถึงตรงนี้แล้วก็พูดให้หมดเถอะ” เจ้ำแม่หนี่ว์วำสูดหำยใจเข้ำก่อนจะสำรภำพตรงๆ ว่ำ “ตอนที่พวกเรำร่วงหล่น พวกเรำได้เห็นอนำคต เห็นว่ำท้ำยที่สุดปฐมรำชินีท ำลำยสวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำทั้งหมด เพรำะว่ำสวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำในครำนั้นได้ฝ่ำฝืนควำมตั้งใจเดิมในกำรสร้ำงสวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำของท่ำน มีด้ำนมืดมำกเกินไปนั่นคือสิ่งที่ท่ำนไม่อนุญำตให้ด ำรงอยู่ในโลกเด็ดขำด ดังนั้นท่ำนจึงท ำลำยสวรรค์เก้ำชั้นฟ้ำทั้งหมด ไม่ว่ำจะดีหรือไม่ดี ท่ำนท ำลำยมันหมด”
เมื่อพูดจบ… เจ้ำแม่หนี่ว์วำเงียบ รำวกับว่ำรู้สึกหนักอึ้งเช่นกันไท่เฮ่ำ จักรพรรดิเปลวเพลิงก็เช่นกันซีหวังหมู่ยิ่งไม่เข้ำใจ “ดังนั้น พวกเจ้ำจึงเริ่มเป็นปรปักษ์กับนำยท่ำนเพียงเพรำะอนำคตที่ไม่แน่นอน ปั้นน ้ำเป็นตัวเช่นนี้
