ังแดนมืดนิรันดร์ของแอนนำกลับสู่ธรรมชำติและสูญสลำยไปแล้ว ดังนั้น…
ขณะที่เยี่ยนอวี๋ลุกขึ้นก็พูดขึ้นว่ำ “ข้ำรับปำกเจ้ำ เจ้ำปล่อยท่ำนพ่อข้ำก่อน”เยี่ยนชิงที่ถูกไท่เฮ่ำจับตัวไว้แม้จะตื่นแล้ว แต่กลับไม่สำมำรถพูดได้ น ้ำตำของเขำไหลลงมำไม่หยุดมำนำนแล้ว บัดนี้น ้ำตำนองเต็มใบหน้ำ“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์” จำงอวิ๋นเมิ่งอยำกจะลุกขึ้นมำห้ำมทว่ำ… เด็กน้อยเร็วกว่ำนำง เขำกอดขำของท่ำนแม่ไว้แน่น พูดน ้ำตำคลอว่ำ “ไม่ ไม่เอำ เป่ำแล้วหรือ” เสียงอ่อนโยนและน่ำสงสำรมำกเยี่ยนอวี๋ที่ได้ยินดังนั้นก็ใจกระตุกต้ำซือมิ่งที่เดิมทียืนอยู่ข้ำงๆ นำงไม่พูดไม่จำย่อมขวำงนำงไว้“ใช่แล้ว ตอบอย่ำงไม่สนใจไยดีเช่นนี้ สำมีและลูกน่ะ ไม่เอำแล้วหรือ”
