ต้าซือมิ่งที่เอื้อนเอ่ย เขากำลังจะเดินขึ้นหน้า แต่กลับถูกภรรยาของเขากอดเอวไว้ต้าซือมิ่งที่ถูกกอดก็ยกมุมปากขึ้น นัยน์ตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์กอดจนติดใจหรือ”เยี่ยนอวี๋ที่รู้สึกติดใจจริงๆ นางย่อมไม่ได้ตอบคำถามของเขา แต่กอดเขาแน่นกว่าเดิม “เมื่อครู่นี้หากไม่มีเสี่ยวเป่า เจ้าคงถูกดูดเข้าไปแล้ว ยังจะไปอีกหรือ”“แม้จะไม่มีเสี่ยวเป่าก็มีเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์คอยปกป้องข้ามิใช่หรือ” ต้าซือมิ่งไม่เกรงกลัวเพราะมีคนหนุนหลังพูดว่า “เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ยังปกป้องสามีไม่ได้หรือ”“…อย่ามาเถียงข้า” เยี่ยนอวี๋รู้สึกว่านางพูดเอาชนะความปากหวานของคนๆ นี้ไม่ได้ เกือบจะถูกโน้มน้าวไปแล้วทว่าต้าซือมิ่งยังคงโน้มน้าวนางสำเร็จ “วางใจเถอะ ยันต์เมื่อครู่นี้ก่อตัวขึ้นเพียงชั่วคราว มันจะใช้ไม่ได้หลังจากใช้ไปแล้วครั้งหนึ่ง จะไม่มีครั้งที่สองอีก”“เผื่อว่าล่ะ” เยี่ยนอวี๋ที่แม้จะถูกโน้มน้าวไปแล้ว แต่ยังคงเป็นห่วงนางยังคงไม่ปล่อยมือ แม้นางสัมผัสได้ว่ายันต์แปลกประหลาดเมื่อครู่นี้สลายไปหมดแล้ว ปัญหาเรื่องประตูบานนั้นในยามนี้มีแค่เรื่องกฎต้องห้าม
ต้าซือมิ่งที่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง เขาก็พูดขึ้นว่า “เช่นนั้นเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ปิดตาข้า?”“…” เยี่ยนอวี๋ที่เม้มปาก นางก็หยิบแถบผ้าออกมาออกมาทำท่าจะมัดปิดตาให้ต้าซือมิ่งหรงอี้ยิ้มทันที เขากอดภรรยาเข้ามาและจูบนาง “อวี๋เอ๋อร์คนโง่จะปิดจริงๆ หรือ เช่นนั้นข้าจะดูกฎต้องห้ามอย่างไรเล่า กฎต้องห้า
