ในฐานะที่เยี่ยนจื่อเยี่ยเป็นพี่ใหญ่ เขาจดจำมารดาผู้ให้กำเนิดได้ดีที่สุด ดังนั้นแม้ใบหน้าของวิญญาณร้ายจิ่วจิ้นจะสร้างขึ้นจากใบหน้านับไม่ถ้วนของวิญญาณเร่ร่อนและผีร้าย เขาก็ยังคงเห็นใบหน้าใบนั้นของท่านแม่ของเขาท่ามกลางใบหน้ามากมายเหล่านั้นทว่า…“ท่านแม่…”เยี่ยนจื่อเยี่ยน ้าตาไหลพราก แม้เขาจะไม่รู้จักวิญญาณร้ายจิ่วจิ้นแต่เขาก็รู้ว่าท่านแม่ของเขาต้องสูญเสียสติของตนเองไปและกลายเป็นส่วนหนึ่งของปีศาจไปแล้วความจริงเช่นนี้ทำให้เขาไม่สามารถรับได้ ทำให้ผู้ที่มีหัวใจแข็งแกร่งและมีความยึดมั่นในตนเองเช่นเขาทรุดลงทันที “ท่านแม่…”นั่นคือท่านแม่ของพวกเขา ท่านแม่ที่สละทุกอย่างเพื่อลูกทั้งสามคน…ความสะเทือนใจเช่นนี้ อย่าว่าแต่เยี่ยนจื่อเยี่ยจะรับไม่ไหวเลยแม้แต่เยี่ยนอวี๋ก็ต้องชะงัก นางมองใบหน้าใบเล็กใบน้อยที่แน่นขนัดนั่นอย่างละเอียด และก็เห็นใบหน้าของจางอวิ๋นเมิ่งที่เสียเลือด ใบหน้าขาวซีดไร้ซึ่งชีวิตไปแล้วใบหน้าของมารดาผู้ให้กำเนิดนาง
ใบหน้าของมารดาผู้ซึ่งตั้งใจเย็บชุดแต่งงานด้วยมือของนางเองในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตทำนายแล้วทำนายอีก… หาแล้วหาอีก คิดไม่ถึงเลยว่าจะปรากฏต่อหน้าเช่นนี้ และยังปรากฏต่อหน้านางด้วย ‘สภาพ’ เช่นนี้ความคิดเหล่านี้ที่แวบขึ้นในหัวของเยี่ยนอวี๋… รวมทั้งเสียงตะโกนของเยี่ยนจื่อเยี่ยใช้เวลาเพียงแค่ไม่กี่ลมหายใจเท่านั้น แต่ปฏิกิริยาของสองพี่น้องทำให้เจี่ยนชิวรู้สึกพึงพอใจได้สำเร็จ… นี่ก็
