แม้จะทำไม่ลง แต่เขาในครานี้จะยืนมองท่านแม่ที่ถูกหลอมกินน้องเขยของเขาลงไปเฉยๆ เช่นนี้ไม่ได้ทว่าในเวลาเดียวกันนั้นเอง ชั่วขณะที่จางอวิ๋นเมิ่งกำลังจะกินและเป็นชั่วขณะที่ดาบของเยี่ยนจื่อเยี่ยแทงออกไป…“กฎต้องห้ามทั้งหลาย จงสลาย!”เสียงสง่าดุจเสียงพิณที่ดังขึ้นจากต้าซือมิ่งราวกับเสียงของธรรมชาติ ราวกับวาจาศักดิ์สิทธิ์ของผู้สูงสุด ราวกับเสียงที่ดังระเบิดขึ้นกลางอากาศ ปิดผนึกวิญญาณร้ายจิ่วจิ้นไว้
