อย เขำเงยหน้ำมองมังกรยักษ์ที่เปิด ‘ฝำ’ ตัวนั้น และยิ้มให้มัน “อ้ะเนะ…”องค์เทพมังกรที่แต่เดิมต้องโมโหเพรำะเห็นเด็กอัจฉริยะเพียงคนเดียวก็เบิกตำกว้ำง ส ำรวจเจ้ำตัวน้อยอย่ำงละเอียดเด็กน้อยสบตำมันครู่หนึ่ง เขำกระดกก้นขึ้นอย่ำงรู้สึกเบื่อหน่ำยท ำท่ำจะคลำนไปหำท่ำนพ่อแล้ว“ฮ่ำๆๆ” จู่ๆ มังกรยักษ์ก็หัวเรำะเสียงดังกึกก้อง ท ำเอำเหล่ำผู้แข็งแกร่งทุกคนที่อยู่ในต ำหนักข้ำงๆ ตกใจ “เกิดอะไรขึ้น”“ดีมำก” เห็นได้ชัดว่ำมังกรยักษ์พึงพอใจอย่ำงมำก มันหันไปมองตระกูลใหญ่ทั้งสิบตระกูล “แม้ครำนี้พวกเจ้ำจะสังเวยเด็กอัจฉริยะเพียงคนเดียว แต่กลับเป็นเด็กอัจฉริยะหนึ่งในหมื่นที่หำได้ยำก ครำนี้ข้ำขอท ำข้อยกเว้น หลังจำกเสพเขำแล้ว ข้ำจะท ำนำยโชคชะตำให้พวกเจ้ำ”ตระกูลใหญ่ทั้งสิบ “?”แม้พวกเขำจะไม่เข้ำใจ แต่เหมือนกับว่ำจะเป็นเรื่องดี?และควำมเป็นจริงคือ…
“มำ”เมื่อกรงเล็บขององค์เทพมังกรกวักเรียกน ำตัวเด็กน้อยไว้ในอุ้งมือกระบี่ไท่ชำงในร่ำงกำยของเยี่ยนอวี๋ก็ร้อง ‘วิ้ง’แต่ต้ำซือมิ่งไม่ได้ปล่อยให้นำงใช้พลังส่วนนี้ นำงเองก็ยังยับยั้งไว้เพรำะว่ำนำงรู้ว่ำตอนนี้พวกเขำต้องหำต้ำซือมิ่งสีเขียวคนนั้นในเจอในโลกเจดีย์แห่งนี้ทว่ำ…“ไม่ต้องเป็นห่วง มีข้ำอยู่” หรงต้ำซือมิ่งที่ลูบหลังของภรรยำเบำๆอันที่จริงเขำสื่อสำรกับเด็กน้อยผ่ำนทำงกระแสจิตตลอดเวลำ ดังนั้นเจ้ำตัวน้อยที่เดิมทีไม่หวำดกลัวอยู่แล้วก็ยิ่งไม่รู้สึกกลัวครำนี้เองเขำก ำลังมององค์เทพม
