คนเดียวมิใช่หรือ”“หัวหน้าหมู่บ้าน สองแม่ลูกนี้ยืนหยัดที่จะตามมาด้วย ข้าน้อยกลัวว่าท่านจะรอนานจึงพาพวกเขามาด้วยขอรับ” ชายร่างใหญ่สองคนตอบตรงไปตรงมา และอันที่จริงนี่ก็เป็นฝีมือการสะกดจิตของเยี่ยนอวี๋แม้เจี่ยงหลงจย่งจะไม่พอใจ แต่ความสนใจของเขาถูกต้าซือมิ่งดึงดูดไปหมดแล้วจึงไม่ได้เอาความกับชายร่างใหญ่สองคนนี้คุณหนูเจี่ยงจึงโบกมือให้ชายร่างใหญ่สองคนออกไป เมื่อทั้งสองเห็น พวกเขาก็หน้าดำหน้าแดง จากไปอย่างตะขิดตะขวงใจและยังอดเหลือบมองนางไม่ได้คุณหนูเจี่ยงชินแล้ว นางไม่ได้สนใจ หลังจากที่ชายร่างใหญ่สองคนจากไปแล้วก็ถามขึ้นว่า “ท่านพ่อ เหมือนหรือไม่”
“เหมือน เหมือน เหมือนจริงๆ” เจี่ยงหลงจย่งเดินวนรอบต้าซือมิ่งรอบหนึ่ง เขาลูบเคราและพยักหน้าไม่หยุดทำเอาเด็กน้อยจ้องเขาอย่างระแวดระวัง “อ้ะเนะ” ห้ามมองท่านพ่อรูปงามของเป่าเช่นนี้ทว่าเขาเด็กเกินไป เจี่ยงหลงจย่งย่อมไม่เห็นเขาในสายตา เขาออกคำสั่งว่า “เสวี่ยเอ๋อร์ พาเขาไปศาลเจ้ามังกรเดี๋ยวนี้ ข้าอยากจะเห็นการตอบสนองของเทพมังกรไม่ไหวแล้ว”“เจ้าค่ะ ท่านพ่อ” เมื่อคุณหนูเจี่ยงตอบเสร็จก็ทำท่าจะจับตัวต้าซือมิ่งเยี่ยนอวี๋ขวางไว้ทันที “พวกเจ้านำทางก็พอ พวกเราไม่ต่อต้านอยู่แล้ว อย่าแตะเนื้อต้องตัว”“ฮึ” คุณหนูเจี่ยงหัวเราะเย็นชา “ข้าอารมณ์ดี จะไม่เอาความเจ้าเจ้าควรรู้สึกโชคดีที่สามีเจ้ามีหน้าตางดงาม ไปกับข้าเถอะ”เยี่ยนอวี๋ไม่ปฏิเสธที่สามีนางหน้าตาดี ไม่เช่นนั้นนาง
