ริย์เมื่ออินหลิวเฟิง ซีหวังหมู่ จิ่วอิงและกู้จื่อเฟิงมาถึง ต้าซือมิ่งก็ฟื้นตัวแล้ว?“นี่มัน…” ซีหวังหมู่ประหลาดใจ “จวินโฮ่วหายดีแล้ว?”“หายดีที่ไหนกัน ตบะถดถอยลงไปตั้งเยอะ เจ้าไม่รู้สึกหรือ” จิ่วอิงไม่รู้จะพูดอะไรดีแล้ว ได้แต่พูดว่านังดุร้ายตัวนี้นอกจากจะสู้เก่งและดุร้ายแล้วก็ไม่มีสมองเลยแต่ซีหวังหมู่ไม่สนใจ “ตบะถดถอยไม่เป็นอะไรเสียหน่อย นายท่านปกป้องจวินโฮ่วได้ ขอแค่เขาไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วมิใช่หรือ”จิ่วอิง “…” มันไม่รู้จะพูดอะไรดีแล้ว
ทว่าเยี่ยนอวี๋ก็ไม่มีเวลาให้พวกเขาพูดต่อไปแล้ว นางพูดขึ้นว่า“ประเดี๋ยวหลิวเฟิงและกู้จื่อเฟิง พวกเจ้าตามข้าไปในเจดีย์สีขาว ซีซีจิ่วอิง พวกเจ้าคอยพิทักษ์อยู่ที่นี่พร้อมเฟนเลย์ อย่างมากสุดเราจะออกมาภายในครึ่งชั่วยาม”“ได้เลย” ซีหวังหมู่ตอบจิ่วอิงไม่ได้พูดอะไร แค่หยิกเด็กน้อยตัวอวบอ้วน “ดูแลท่านพ่อเจ้าให้ดี”“ขอรับ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพยักหน้าอย่างจริงจังเยี่ยนอวี๋จึงเดินไปพูดกับเจดีย์น้อยว่า “เริ่มเลย”“ไม่ใช่…” อินหลิวเฟิงอยากจะถามอะไรบ้าง แต่พวกเขาถูกแสงที่แผ่ซ่านออกมาจากเจดีย์น้อยปกคลุมไว้แล้วจากนั้น…ชู่อินหลิวเฟิงที่จู่ๆ ภาพตัดไป เมื่อเขารู้ตัวอีกทีก็พบว่าไม่รู้ว่าพวกเขามาโผล่ที่ไหนแล้ว อีกทั้งยังมีปัญหาใหญ่คือ เขารู้สึกมีคนมากมายกำลังมองเขาอยู่?นี่มัน…
อินหลิวเฟิงที่มองไปรอบทิศงงงัน เพราะว่ามีคนมากมายล้อมรอบเขาอยู่จริงๆ และยังจ้องเขาอย่างดุร้ายด้วย?ไม่สิ จ้
