ยขอรับ!”
“ขอแรง?”
จางอวิ๋นเลิกคิ้วมองหน้าอีกฝ่าย
ชายชุดหรูรีบกล่าวเสริมทันทีด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ผู้น้อยยินดีจ่ายค่าตอบแทนให้อย่างงาม ไม่ต่ำกว่าหลักหมื่นหินวิญญาณแน่นอนขอรับ!”
“หืม?”
จางอวิ๋นเลิกคิ้วสูงขึ้นกว่าเดิม
หลักหมื่นหินวิญญาณ? งานประเภทใดกันถึงได้มีค่าแรงแพงระยับเยี่ยงนี้?
“ผู้น้อยเฝ้าสังเกตสหายเต๋ามาสักพักแล้ว รู้สึกเลื่อมใสในสายตาการมองสมบัติของท่านยิ่งนัก!”
ชายชุดหรูอธิบายด้วยรอยยิ้ม “ดังนั้นจึงอยากจะไหว้วานให้สหายเต๋าช่วยตรวจสอบ ‘หินไข่’ ให้สักล็อตหนึ่ง…”
“ดูหินไข่?”
จางอวิ๋นได้ยินดังนั้นก็ส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน “ท่านยกย่องข้าเกินไปแล้ว ข้าเพียงแค่พอมีสายตาอยู่บ้าง แต่ก็มิได้ถึงขั้นฟันธงได้ว่าก้อนไหนมีของวิเศษ… เรื่องเสี่ยงดวงพรรค์นี้ต้องอาศัยวาสนาพาไปทั้งสิ้น ท่านไปหาผู้อื่นเถิด!”
กล่าวจบเขาก็ทำท่าจะเดินหนี
ให้ช่วยดูหิน?
สู้เอาเวลาไปเดินหาของดีเข้าตัวไม่ประเสริฐกว่าหรือ? อีกประการหนึ่ง การดูหินไข่เป็นศาสตร์ที่เอาแน่เอานอนไม่ได้ หากเกิดในหินของอีกฝ่ายไม่มีของดี หรือมีแต่ไม่คุ้มค่าจ้าง ดีไม่ดีอาจจะเบี้ยวเงินพาลหาเรื่องปวดหัวให้เขาอีก
เขาไม่อยากเสียเวลากับเรื่องวุ่นวายพรรค์นี้
