ความคิดของตนเอง เจ้าดูแลเองเถอะ” เยี่ยนชิงที่พูดเสร็จก็กำลังจะออกไป และคิดว่าทำแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ลูกเขยจะได้ไม่สร้างปัญหาจะทำให้บุตรสาวสุดที่รักเหนื่อยจนไม่ได้พักผ่อนหรงอี้ “…” เจ้าเด็กคนนี้… กลับไปต้องสั่งสอนเสียหน่อยแล้ว อย่าให้เขารบกวนตนและภรรยาเป็นประจำ แม้ไม่ว่าเด็กน้อยจะอยู่หรือไม่เขาก็ไม่สามารถทำอะไรภรรยาได้อยู่ดี แต่บรรยากาศที่มีเด็กน้อยและไม่มีเด็กน้อยก็แตกต่างกันมาก
หรงต้าซือมิ่งที่รู้สึกไม่ชอบเด็กน้อยเป็นอย่างมาก ครานี้เขาทำได้เพียงลูบศีรษะน้อยๆ ของเด็กน้อย และนำแอนนาที่หลับลึกหลังจากถูกผนึกไว้วางไว้ข้างกายเด็กน้อยส่วนเขาและภรรยา…หรงต้าซือมิ่งที่รู้สึกถึงแรงที่กอดรัดของภรรยาก็ยกมุมปากขึ้นอย่างไม่รู้ตัวเจ้าปลาน้อยตัวนี้…หรงอี้ที่อุ้มภรรยาขึ้นมา เขาก็อุ้มนางไปที่ห้องหนังสือที่อยู่ด้านข้างรอหยวนสื่อเทียนจุนพาลูกน้องมาในระหว่างนี้เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าภรรยากอดเขาไว้แน่นด้วยสัญชาติญาณ ใบหน้าที่ขาวเนียนยังถูไถซอกคอของเขา ทำให้ใบหน้าของเขาพลันอ่อนโยน ปรากฏรอยยิ้ม มือข้างหนึ่งก็จับคอระหงของภรรยาไว้พลางกล่อมว่า “เด็กดี”“อืม…” เหมือนกับว่าเยี่ยนอวี๋จะตอบ นางขยับร่างกายเพื่อให้ได้ท่าที่สบายกว่าเดิมและนอนหลับต่อไป กลับไม่รู้ว่าตอนนี้นางเหมือนกับหมีโคอาล่าตัวน้อยที่เกาะต้าซือมิ่งสามีของนางไว้อย่างแนบแน่นต้าซือมิ่งย่อมรักภรรยาที่เป็นเช่นนี้เป็นอย่างมาก ทำให้เขาอดใจไม่ไหวที่จะไล่
