งหลากสีอันศักดิ์สิทธิ์ไม่รู้จบรวมตัวกันเหนือท้องฟ้าราชวงศ์ทั้งสี่อันเป็นตัวแทนของเมืองแห่งท้องนภา ค่อยๆ กลายเป็นสถานที่เทพสถิตโบราณ นั่นก็คือตำหนักไท่ชาง“อ้ะ!” เมื่อเยี่ยนเสี่ยวเป่าเห็นเทวสถานซอมซ่อ เขาก็จำได้“บ้าน!” ที่ที่ท่านแม่สถิต บ้านของเสี่ยวเป่านี่! มันมาแล้ว! ทว่าตำหนักไท่ชางที่ซอมซ่อแห่งนี้ หลังจากที่มันปรากฏขึ้นอย่างเลือนรางก็ค่อยๆ มีชีวิตชีวาขึ้น พื้นดินไม่แห้งแตก ดอกไม้และต้นหญ้า
แปลกตาไม่เหี่ยวเฉาอีกต่อไป บ่อน ้าขนาดเล็กก็ไม่แห้งเหือดอีกต่อไป“ว้าววว!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ามองอย่างตะลึง “เปลี่ยน?”ต้าซือมิ่งที่อุ้มเขาก็ตอบว่า “ใช่ เปลี่ยนไปแล้ว”นอกจากตำหนักไท่ชางเปลี่ยนไปแล้ว สวรรค์เก้าชั้นฟ้าก็เปลี่ยนไปแล้ว แอตแลนก็เปลี่ยนไปอย่างสะเทือนฟ้าดินทว่าหรงอี้ที่ดูถึงตรงนี้ เขาก็รู้ว่าที่แห่งนี้เสถียรแล้ว เขาจึงอุ้มเด็กน้อยจากไป “ไม่ต้องดูมันแล้ว ไปดูท่านแม่เจ้าก่อน”“ขอรับ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่คัดค้านแม้แต่น้อยสองพ่อลูกหายตัวไปทางรอยแตกแยกสวรรค์เก้าชั้นฟ้าทันทีก่อนหน้านี้สองพ่อลูกได้ ‘เห็น’ เยี่ยนอวี๋แล้ว รู้ว่าสถานการณ์ของนางยังไปได้ดี นางกำลังจัดการคนเลวอยู่ หากมิใช่เช่นนี้ หรงต้าซือมิ่งคงวางใจไม่ลง และไม่ออกมาจากสวนเอเดนเร็วเช่นนี้ เขาคงจะใช้จิตเหนือสำนึกคอยจับตามองอยู่ไกลๆ ไม่กล้าละสายตาแม้เพียงครู่เดียวดังนั้น…ปัง!เมื่อในรอยแตกแยกสวรรค์เก้าชั้นฟ้าระเบิดเป็นแสงสีรุ้งออกมาเมื่อกฎ
