ออกมาจากลูกแก้วลูกนั้นกลืนกินกระบี่ไท่ชางทันที
“ไท่ชาง!”เยี่ยนอวี๋รีบลุกขึ้น ดวงดาวส่องแสงทั่วร่างของนาง ราวกับนางมีปรากฏการณ์จักรวาลติดตัวเยี่ยนอวี๋ที่เป็นเช่นนี้ แม้จะไม่ได้ยืนอยู่จุดสูงสุดของดวงดาวก็สะดุดตางดงามยิ่งนัก ทำให้หูจวิ้นลงมือไม่ลงในชั่วจังหวะหนึ่ง แต่ว่า…“กลืนกิน”หูจวิ้นรู้ดีว่าเขาต้องกลืนกินพลังทั้งหมดของสตรีคนนี้ มิเช่นนั้นนางจะเป็นสตรีที่เขาไม่สามารถชื่นชมได้ เขามีแต่ต้องตายในน ้ามือของนางวิ้งดอกไม้แก้วกินคนที่เดิมทีมีขนาดเท่ากำปั้น มันก็ปราชิดตัวเยี่ยนอวี๋อย่างรวดเร็วในครานี้ ภายใน ‘เกสร’ มืดมนไร้ขอบเขต เห็นได้ชัดว่าเป็นอีกหนึ่งพื้นที่จักรวาล ขณะแสงวาบผ่านดวงตาของเยี่ยนอวี๋ที่ถูกปกคลุมไว้ นางก็คิดถึงจักรวาลที่ถูกแอตแลนกลืนกินในนั้น และอนุมานได้ว่าลูกแก้วประหลาดลูกนี้คงจะเป็นสมบัติล ้าค่าที่ปลอมแปลงมาจากจักรวาลแห่งนั้น หากไม่ใช่เช่นนี้ กระบี่ไท่ชางก็คงไม่ถูกกลืนกินเข้าไปทว่า… เยี่ยนอวี๋เพิ่งคิดเสร็จ
วิ้งจู่ๆ ความมืดมนไร้ที่สิ้นสุดในลูกแก้วก็ปรากฏอักษรศักดิ์สิทธิ์และลึกลับ และเยี่ยนอวี๋คุ้นเคยกับอักษรเหล่านี้ดี เพราะพวกมันมีต้นกำเนิดเดียวกันกับอักษรที่ปรากฏบน ‘โลงศพ’ ของต้าซือมิ่งหลายครั้งเรื่องนี้ทำให้เยี่ยนอวี๋ก้าวถอยหลังอย่างไม่รู้ตัว นางรู้ว่าอักษรศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้แข็งแกร่งมากน่าเสียดาย…“เจ้าถอยไปไหนไม่ได้แล้ว”หูจวิ้นที่พูดเสียงขรึมทำให้ลูกแก้วลูกนั้นปรากฏแผน
