ล้วไม่ใช่หรือ พวกเจ้าไม่เชื่อเลยหรือไง ดูท่าพวกเจ้ายังไม่รู้จักต้าซือมิ่งดีพอ”เซ่าเฮ่ากลับถามอย่างรอบคอบว่า “แล้วเจ้าคิดว่าตอนนี้ต้องทำอย่างไร”“ยื้อเวลาเท่าที่ทำได้ พวกเขารีบ แต่พวกเราไม่รีบนี่” อินหลิวเฟิงกางพัดออกพลางโบกพัดตนเองพูดว่า “เราทำเหมือนซีซีกันเถอะ ไม่ต้องทุบตีจนคนตาย ใครมาคนนั้นร่วงก็พอ”“เอ่อ…” ซีหวังหมู่มีอะไรจะพูด “ข้าคิดว่ามังกรตัวนั้นอาจจะไม่รอดแล้ว”ในความเป็นจริงมันก็ไม่รอดจริงๆ มังกรยักษ์ที่บรรทุกเฟรย์บินหนีไป บัดนี้มันร่วงลงที่ใดที่หนึ่งในเมืองแอตแลนจนเกิดเสียงดังสนั่นไม่มีเหตุผลอื่นใด เพียงแค่เสียงคำรามทำให้อวัยวะภายในแตกออกเป็นเสี่ยงๆเท่านั้น แต่มังกรยักษ์หวาดกลัวเกินเหตุ ไม่รู้ว่าเสียงคำรามทำให้อวัยวะของตนแตกละเอียด เอาแต่หนี ดังนั้น… เฟรย์ที่ไม่ทันตั้งตัวจึงตกลงบนพื้นด้วยสภาพทุลักทุเลทันที
“จักรพรรดินี!” อัศวินมังกรคนหนึ่งรีบเข้ามาหาเฟรย์ก่นด่าเสียงดัง “ให้ตายเถอะ! บัดซบ! ข้าจะฆ่าพวกมัน!ไม่ให้เหลือแม้แต่ตัวเดียว!”“จักรพรรดินี พวกเขาแข็งแกร่งเกินไป” หัวหน้าอัศวินมังกรเป็นชายหนุ่มผมสีทอง “จักรพรรดินี หากต้องการโจมตีจริงๆ จะบุ่มบ่ามเข้าไปไม่ได้ มีเพียงการโจมตีด้วยอัศวินมังกรจำนวนมากเท่านั้นจึงจะมีโอกาสชนะได้”“เหตุใดเจ้าไม่รีบพูด!” เฟรย์ตำหนิอย่างหงุดหงิด รู้สึกเสียหน้ามาก แต่นางก็ไม่รั้งรอ นางพูดขึ้นว่า “ไปกันเถอะ! กลับไปให้กองทัพอัศวินมังกรบดขยี้พวกเขาให้ตาย!”
