ายท่านหาวิธีแก้ไขได้แล้ว”ครานี้เอง… ไม่เพียงสิบสองเทพขุนเขาที่เข้าใจ เทียนตี้เองก็รับรู้แล้ว เขาจึงสถิตมายังภูเขาปู้โจวซาน “ชูชู”“เทียนตี้”สิบสองเทพขุนเขาทักทายเทียนตี้“ชูชูยังไม่กลับมาหรือ” เทียนตี้รู้สึกเสียใจเล็กน้อย หลังจากที่เขาได้กลิ่นอายของเยี่ยนอวี๋ก็รีบจัดการธุระในมือจนเสร็จและรีบตามมาทันทีถึงอย่างไรคราวที่แล้วที่ไม่ได้ส่งเยี่ยนอวี๋ด้วยตนเองก็ทำให้เทียนตี้พะวงตลอดเวลา ดังนั้นเขาอยากจะมาต้อนรับเยี่ยนอวี๋ด้วยตนเองน่าเสียดาย… เยี่ยนอวี๋ยังไม่ได้กลับมาเทพวิหคร่างมังกรพูดกับเขาว่า “เทียนตี้อย่าเก็บมาใส่ใจมากเลยนายท่านย่อมหวังว่าท่านจะจัดการสวรรค์เก้าชั้นฟ้าได้เป็นอย่างดีมากกว่า”เทียนตี้รู้สึกน้อยใจ “ข้าก็จัดการธุระสำคัญเสร็จแล้วนี่ไงจึงเร่งมาที่นี่ หากไม่ใช่เช่นนี้ข้าคงมาถึงนานแล้ว คราวที่แล้วก็คงไม่พลาดมาส่งนาง”
“รู้หนักเบาก็ดี” ในฐานะที่เทพวิหคร่างมังกรเป็นเทพที่มีอาวุโสที่สุดในบรรดาสิบสองเทพขุนเขาจึงพูดจาสุขุมและหนักแน่นเสมอแต่ว่าเทียนตี้ยังอดพึมพำไม่ได้ว่า “สำหรับข้าแล้ว ชูชูสำคัญที่สุด”“ท่านลองพูดประโยคนี้อีกครั้งต่อหน้านายท่านสิ” อสูรหน้ามนุษย์ตอกกลับทันทีเทียนตี้พูดไม่ออก…พูดตามตรง ตอนนี้เทียนตี้ถือว่ารู้แก่ใจว่าหากเขากล้าพูดเช่นนี้คงหนีไม่พ้นโดนอัด ไม่แน่อาจจะถูกอัดต่อหน้าเหล่าเทพด้วยผ่านไปครู่หนึ่ง เทียนตี้ที่เงียบไม่พูดอะไรกำลังคิดจะกลับไปตำหนักสวรรค์เพื่อทำงานอย่างขย
