มิคาเอลรู้สึกบางอย่างผิดปกติ อย่างเช่นว่าทำไมเด็กคนนี้จึงมีขนปุกปุยนะนี่มัน…มิคาเอลที่มีลางสังหรณ์ไม่ดีก็พบในทันทีว่าสิ่งที่อยู่ในอ้อมกอดของนางไม่ใช่ทารกน้อยที่งดงามดั่งภาพวาดคนนั้น แต่คือ… หมาป่าน้อยตัวหนึ่ง? ทั้งยังเป็นหมาป่าน้อยที่ดูคุ้นตามากนี่มัน…มิคาเอลไม่ทันตั้งสติได้โฮก!เฟนเลย์อ้าปากคำรามทำท่าจะเขมือบมิคาเอลอย่างรวดเร็ว แม้มิคาเอลจะมีไหวพริบดี นางพลันหายตัวกลายเป็นลำแสงไปแล้ว แต่ทว่า…ชู่!เพียงคำเดียวของเฟนเลย์ยังคงกัดหูข้างหนึ่งของนางขาด มิคาเอลเจ็บจนกรีดร้องอย่างทรมาน เลือดที่สะท้อนแสงเล็กน้อยไหลจากข้างใบหูลงมาที่คอของนางในขณะเดียวกัน หมาป่าเฟนเลย์ก็กลายร่างกลับไปแล้ว
มิคาเอลเพิ่งจะรู้ว่าเหตุใดนางจึงรู้สึกว่า ‘หมาป่าน้อย’ นั้นคุ้นตามาก “เฟนเลย์!”“ข้าเอง” หมาป่ายักษ์เฟนเลย์กลืนใบหูของมิคาเอลลงไป เผยดวงตาสีฟ้าคู่หนึ่งแสงที่อยู่รอบกายมิคาเอลมืดหม่นลงเล็กน้อย “สุนัขรับใช้ราชวงศ์เช่นเจ้าเข้ามาแหล่งศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างไร! ไม่สิ เรื่องนี้ไม่สำคัญ ไม่สำคัญ…”มิคาเอลที่ร่างเลือนราง นางยังคงต้องการขวางเด็กน้อยไว้ อีกทั้งนางรู้ดีว่ามีค่ายกลที่มีอักษรโบราณกั้นไว้ เด็กน้อยคนนั้นเข้าใกล้หรงไม่ได้แน่นอนน่าเสียดาย… มิคาเอลเพิ่งหันไปมองเด็กน้อยก็พบว่าเด็กน้อยก้าวเท้าผ่านเข้าไปในค่ายกลอักษรและกระโจนหาท่านพ่อของเขาแล้ว หักหน้านางซึ่งๆ หน้าเช่นนี้“พ่อ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ดีอกดีใจในครานี้ยังไม
