เยี่ยนอวี๋และเด็กน้อยในครานี้ แม้พวกเขาจะดำลงไปข้างใต้แท่นบูชา แต่เห็นได้ชัดว่า ‘ไปผิด’ ที่แล้ว ทว่าพวกเขาก็อยู่ในโลกแห่งแสงสว่างเช่นกัน สิ่งที่ต่างกันคือโลกแห่งแสงสว่างที่เยี่ยนอวี๋และเด็กน้อยอยู่เป็นโลกแห่งแสงสว่างที่เต็มไปด้วยหมอกสีขาว เหมือนกับอยู่ท่ามกลางเมฆหมอกโกลาหลและเหมือนกับเดินอยู่ในฝ้ายเรือนแสง“เนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่างงงันเยี่ยนอวี๋ขมวดคิ้ว “ตำแหน่งไม่ถูก”เยี่ยนเสี่ยวเป่างุนงง “ไม่ถูก อย่างไร” ทั้งๆ ที่ตอนลงมาถูกต้อง แต่พอลงมาแล้วกลับไม่ถูก ทั้งยังไม่มีกลิ่นอายของท่านพ่อรูปงามด้วยเพราะเหตุใดกัน“ดูท่าฝีมือของกู้จื่อเฟิงเก่จกาจกว่าที่ข้าคาดคิด” เยี่ยนอวี๋รู้ว่านางยังคงไม่รู้จักแอตแลนดี บัดนี้เห็นได้ชัดว่าตกหลุมพรางพวกเขาแล้วเยี่ยนเสี่ยวเป่าได้ยินดังนั้นก็โมโห “ลุงไม่ดี น่ารังเกียจ”“ใช่แล้ว” เยี่ยนอวี๋จูบเด็กน้อยตัวนุ่มนิ่ม สงบจิตใจลงได้แล้ว“แล้วเสี่ยวเป่ายังโกรธแม่หรือไม่”“ไม่…” เด็กน้อยที่กอดท่านแม่ไว้แน่นยังเอาหน้าถูไปมาที่คอของท่านแม่ “เป่าผิดเอง แต่ แต่ว่า เป่าร้อนใจ คิด ไม่ถึง”
เยี่ยนอวี๋ใจละลายในทันที แววตาอ่อนโยนจนเหลือเชื่อ “แม่รู้แล้วแม่รักเสี่ยวเป่ามากเลย”“ฮี่…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ถูกชมยิ้มร่าและยังกระโดดโลดเต้นอย่างเป็นธรรมชาติ หากไม่ใช่เพราะเยี่ยนอวี๋กอดไว้แน่น เด็กน้อยคงร่วงลงพื้นอีกครั้งเยี่ยนอวี๋จำเป็นต้องตั้งกฎว่า “เช่นนั้นต่อไปเสี่ยวเป่าห้ามไปไหนมาไหนเพียง
