ิง! หยุดพล่ามกับพวกเขาได้แล้ว พวกเขาบังอาจฆ่าเคธี่ต่อหน้าข้า สมควรตาย!”“องค์ชายที่รัก ตามกฎของแอตแลนของเราแล้ว ท่านย่อมพูดไม่ผิด แต่ปัญหาคือพวกเรายังจับพวกเขาไว้ไม่ได้” กู้จื่อเฟิงกล่าวอย่างตรงไปตรงมาหูเฮ่อหน้าดำหน้าแดงอีกครั้ง…ครานี้เด็กน้อยได้เชยชมแล้ว ชี้ไปที่เขาและบอกท่านพ่อที่หยุดอาเจียนแล้วว่า “พ่อ! หน้า แดง เสีย เขียว เขียว! เปลี่ยนได้! ตลก!”“เด็กดี” ต้าซือมิ่งที่ดีขึ้นจากอาการคลื่นไส้ อันที่จริงเขากำลังสัมผัส ‘ตนเอง’ อีกทั้งยังเอาใจใส่ยิ่งขึ้น เขาไม่อยากให้เกิดอะไรขึ้นกับ ‘ตนเอง’ เลย โดยเฉพาะเรื่องพรรค์นั้น… ต้าซือมิ่งที่เกือบจะ
อาเจียนอีกครั้งมีสีหน้าขาวซีด ริมฝีปากซีดจนน่าตกใจ ทำเอาเยี่ยนเสี่ยวเป่าลูบหน้าอกของท่านพ่ออย่างเห็นใจ “พ่อ ยังไม่หาย?”“เด็กดี” ต้าซือมิ่งผมสีทองที่ลูบเด็กน้อยได้แต่พึ่งเด็กน้อยรักษาอาการแล้วทำเอาซีหวังหมู่อยากจะเข้ามาปลอบโยน แต่มันยังจับเอเลน่าไว้เมื่อมันกำลังจะเข้าไปใกล้…‘ต้าซือมิ่ง’ ผมสีทองก็ส่งเด็กน้อยให้ภรรยา รอบกายเริ่มแผ่ซ่านรัศมีสีทอง เห็นได้ชัดว่ากำลังจะทำลายแอตแลน เมืองแห่งนภาทั้งเมืองในที่สุดท่านกู้ที่สงบนิ่งก็สีหน้าเปลี่ยน “ช้าก่อน! เรื่องนี้คุยกันได้”“ส่งเขากลับมา ไม่มีเรื่องใดต้องเจรจา” เยี่ยนอวี๋พูดจบ กระบี่ไท่ชางข้างกายก็สั่นไหวราวกับจักรวาลกำลังจะสลาย“ฮึ!” หูเฮ่อยิ้มหยัน “พวกเจ้าคิดว่าพวกเจ้าจะทำอะไรก็ได้จริงๆรึ!”“ลองดูหรือไม่” เยี่
