พียงพอที่จะทำให้ทุกคนในเหตุการณ์เข้าใจว่าคนงามไม่ต้องพูดเยอะคืออะไร อ้อ ไม่สิ คนโหดไม่ต้องพูดเยอะต่างหากสีหน้าของท่านกู้เคร่งขรึมลงกว่าเดิม“ว้าววว” เยี่ยนเสี่ยวเป่าส่งเสียงอุทานแล้วแต่เยี่ยนอวี๋จำเป็นต้องถามว่า “เสี่ยวเป่า เจ้าช่วยแม่หาพ่ออีกคนหรือยัง”เยี่ยนเสี่ยวเป่า “…”เขาที่ชะงักครู่หนึ่งก็มองท่านแม่ของเขาด้วยดวงตากลมโตใสซื่อ“เป่า ลืม”เยี่ยนอวี๋ถูกมองด้วยสายตาของเด็กน้อยผู้น่ารักเช่นนี้ยังจะพูดอะไรได้ ได้แต่จูบก่อนจะพูดว่า “ไม่เป็นไร เสี่ยวเป่าคิดใหม่อีกครั้งนะ”
“ขอรับ” เยี่ยนเสี่ยวเป่ารีบหลับตาลง จับศีรษะของตนเองราวกับกำลังใช้สมาธิครุ่นคิดเรื่องบางอย่าง แต่อันที่จริงกำลังคิดถึงท่านพ่อผมสีแดงของเขาคิดคิด…เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่คิดถึงพ่อไม่หยุด รอบกายเขาก็เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นทันที หมอกจางๆ ค่อยๆ เอ่อล้นออกมาจากร่างกายของเขา ในครานี้เอง…“เอ๋?”สตรีสวมชุดขาวบริสุทธิ์ผุดผ่องก็พบว่าหรงต้าซือมิ่งที่ถูกนางนำตัวกลับมา ขนตายาวของเขาสั่นไหวเล็กน้อยราวกับมีสัญญาณว่าจะตื่น“จะตื่นแล้วหรือ”สตรีชุดขาวพึมพำ เห็นนิ้วงามของต้าซือมิ่งเริ่มเคลื่อนไหวแล้วในขณะเดียวกัน“พ่อ!”เด็กน้อยที่กำลังหลับตาเรียกพ่อ เสียงเรียก ‘พ่อ’ อันหน่อมแน้มนี้ดังสนั่นไปทั่วเมืองแอตแลน ทว่าเด็กน้อยกลับไม่รู้ตัว
แต่ในขณะที่เขาเรียกพ่อนี่เอง
