่นี่ปลอดภัยแล้ว ย่อมไม่จำเป็นต้องรีบร้อน” อินหลิวเฟิงกล่าวอย่างมีเหตุมีผล “อีกทั้งข้ายังพบว่า ที่นี่น่าสนใจไม่น้อย กูไหน่ไนเจ้าไม่สำรวจดูหน่อยหรือ”“ไว้ค่อยสำรวจก็ไม่สาย ต้าซือมิ่งที่แท้จริงของพวกเจ้าถูกจับไปแล้ว ช่วยเขากลับมาก่อนค่อยว่ากัน” เมื่อเยี่ยนอวี๋คิดถึงสายตาที่เอเลน่ามองสามี นางก็คิดว่าจะต้องหาตัวสามีให้เจอให้เร็วที่สุด มิเช่นนั้น…เยี่ยนอวี๋ไม่ทันคิดต่อไป ซีหวังหมู่ก็พูดขึ้นว่า “ใช่แล้วๆ มิเช่นนั้นด้วยกิริยาน่าขยะแขยงขององค์หญิงอัปลักษณ์นั่น จวินโฮ่วอีกคนหนึ่งต้องปกป้องความบริสุทธิ์ไว้ไม่ได้แน่”คำพูดนี้… ทำให้ ‘ต้าซือมิ่ง’ ผมสีทองหน้าดำหน้าแดงทันทีจากนั้นทุกคนพร้อมเอลล่าที่สลบไสลไปแล้วก็ถูกแสงสีทองปกคลุมก่อนจะออกจากพื้นที่ทันทีจู่ๆ ลูกไก่สีเหลืองก็ร้องไห้ “พ่อจะกลืนกินข้าจริงๆ ด้วย”ลูกไก่สีเหลืองที่หลบๆ ซ่อนๆ มันยังลบบาดแผลที่เกือบจะถูกต้าซือมิ่งสีทองกินไม่ได้จึงร้องไห้ออกมาในครานี้ คิดว่าตนเองต้องตายแล้วแน่ๆ
“นี่คือตัวอะไรอีก” ซีหวังหมู่พบว่านายท่านมีของเล่นแปลกใหม่มากมาย มันจับลูกไก่สีเหลืองที่กำลังร้องไห้และเริ่มศึกษาลูกไก่ขนปุยตัวนี้ในขณะเดียวกัน… เยี่ยนอวี๋และพรรคพวกก็กลับมาที่รอยแตกแยกอีกครั้ง ทว่า ‘ต้าซือมิ่ง’ ผมสีทองไม่ได้จากไปโดยทันที แต่กลับปล่อยลำแสงสีทองไปทางพื้นที่ที่ไม่มีผู้ใดมองเห็น ราวกับกำลังหลอมมัน“ต้องรีบไปแอตแลนมิใช่หรือ” เยี่ยนอวี๋ถามอย่างไม่เข้าใจ ทว่
