หน้ำกลองณ เมืองแอตแลนตึงพราชำยำลำซิน่ำที่ร่วงลงมำจำกฟำกฟ้ำตกลงบนปรำสำทชั้นในตระกูลลำซิน่ำ เกิดเสียงกระแทกดังสนั่น จนพื้นที่บริเวณนั้นเป็นหลุมดยุคแห่งลำซิน่ำก็ตกใจ อีกทั้งเขำยังสัมผัสได้ว่ำผู้ที่มำอย่ำงกะทันหันคือบุตรสำวและหลำนสำวของเขำ เขำจึงเดินออกจำกห้องทันที“ท่ำนดยุค คือท่ำนหญิงเคธี่และองค์หญิงเอเลน่ำ และยังมีหรง ต้ำซือมิ่งเทพแห่งกรมควำมมืดในต ำนำนที่หำยสำบสูญไปนำน” เอลันทรำ อัศวินประจ ำปรำสำทมำรำยงำนทันท่วงทีดยุคแห่งลำซิน่ำประหลำดใจ “หรง?”“ใช่แล้วขอรับ” เอลันทรำตอบย่ำงมั่นใจดยุคแห่งลำซิน่ำพยักหน้ำก่อนจะรีบเร่งเดินไปยังสถำนที่ที่บุตรสำวและหลำนสำวถูกจัดแจงไว้รักษำตัว เมื่อเขำเห็นต้ำซือมิ่งที่หลับใหล เขำก็พยักหน้ำ “ใช่เขำจริงๆ ด้วย” ดูท่ำควำมพยำยำมของเอเลน่ำจะไม่เสียเปล่ำ“แค่กๆ…” พราชำยำเคธี่ ลำซิน่ำที่ค่อยๆ ฟื้นขึ้นก็ไออย่ำงไร้เรี่ยวแรงสองสำมทีก่อนจะเอ่ยขึ้นว่ำ “ท่ำนพ่อ ข้ำ… แค่ก แค่กๆ…”
ดยุคแห่งลำซิน่ำรีบโบกมือ “ไม่รีบ รักษำตัวก่อน”“ไม่เป็นไร แค่ก เพียงแค่สูญเสียแสงศักดิ์สิทธิ์ไปหมด” พราชำยำลำซิน่ำสูดหำยใจเข้ำลึก พูดได้มำกขึ้นเล็กน้อย “ท่ำนพ่อ ท่ำนยังจ ำต ำนำนที่ว่ำจักรวำลแอตแลนถือก ำเนิดจำกกำรระเบิดครั้งใหญ่ของจักรวำลหรือไม่”“ต ำนำนหรือ” ดยุคแห่งลำซิน่ำชะงักงันอย่ำงเห็นได้ชัดพราชำยำลำซิน่ำกลับร้อนรน “ใช่แล้ว ต ำนำนที่บันทึกไว้ในคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ ข้ำจ ำได้ว่ำในนั้นมีภำพวำด ท่ำ
