งหนึ่งขวบคืนให้เยี่ยนอวี๋ รอบกายแผ่ซ่านแรงกดดันต่อต้านผู้คนเยี่ยนอวี๋อุ้มเด็กน้อยน่ารักน่าชังไว้ มองสามีสีทองที่ระเบิดอารมณ์โมโหอย่างเห็นได้ชัดท่านนี้ น ้าเสียงอ่อนโยนลงมาก “อย่าทำเช่นนี้สิแล้วข้าจะวางใจปลดผนึกให้เจ้าได้อย่างไร หากเจ้าหนีไป ข้าจะไปตามหาที่ไหน”“ใช่!” แม้เด็กน้อยจะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่นี่ก็ไม่ขัดขวางเด็กน้อยในการแปรพักตร์ “ครั้งที่แล้ว พ่อหนี หายไป! เป่าและแม่ตามหาตั้งนาน!”
“…” ‘ต้าซือมิ่ง’ ผมสีทองที่มีดวงตาเยือกเย็นราวกับดาบเย็น เขาย่อมไม่มีความทรงจำเรื่องนี้ แต่เห็นได้ชัดว่าดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อยเพราะคำพูดนี้ ที่สำคัญคือเยี่ยนอวี๋เดินขึ้นมาจับแผ่นอกของเขาแล้ว!จิ่วอิงที่แอบมองส่งเสียง ‘โอ๊ย’ ขึ้นมาทันที‘ต้าซือมิ่ง’ ผมสีทองคว้าข้อมือของภรรยาไว้ “ทำอะไรน่ะ!”“ปลดไง ไม่อย่างนั้นทำอะไรเล่า” เยี่ยนอวี๋พูดพลางสะบัดมือของเขาหลุด และลูบคลำเข้าไปในแผ่นอกของต้าซือมิ่ง‘ต้าซือมิ่ง’ ผมสีทองถูกลูบคลำจนจะต้านทานไม่ไหวแล้ว แต่เยี่ยนอวี๋ลงมือด้วยความรวดเร็ว นางยังหยิบเข็มสีเงินเล่มใหญ่ออกมาพูดว่า “ที่เหลือเจ้าทำลายเอง หรือว่าจะให้ข้าทำต่อ”เยี่ยนอวี๋คิดไว้ว่าสามีสีทองแปลกประหลาดคนนี้ต้องไม่ให้นางลูบต่อไปแน่นอน ทว่า…“ต่อ”‘ต้าซือมิ่ง’ ผมสีทองดึงดันให้นางลูบต่อไปเยี่ยนอวี๋กะพริบตาปริบก่อนจะลงมือต่อไป นางลูบคลำไปทั่วอีกครั้ง“สตรี เจ้ากล้าจริงๆ รึ!”
“เจ้าเป็นคนอนุญาตมิใช่หรือ”“ข้
