ือมิ่ง’ ผมสีทองมองเยี่ยนอวี๋อย่างเยือกเย็น สุดท้ายเขาก็ปฏิเสธไม่ลง “ตามข้ามาให้ดี”“เจ้าค่ะ” เยี่ยนอวี๋ปราชิดตัวเข้าใกล้เขามาก ใกล้จนทำให้ ‘ต้าซือมิ่ง’ ผมสีทองได้กลิ่นอายลึกลับจากตัวนาง ทั้งสง่างามและอ่อนหวาน สดชื่นและเย้ายวนใจ ทำให้เขาใจสั่นไปตามสัญชาติญาณสตรีคนนี้… นางรู้ว่าเขาต้องตามใจนาง แต่เขาก็ตามใจนางจริงๆแม้รู้จุดประสงค์ทั้งหมดของนางก็ยังทำให้นางสมปรารถนาราวกับถูกอาคม เต็มใจทำให้ทุกอย่าง แม้จะโกรธก็โกรธได้ไม่นาน ต้องเป็นเพราะร่างเดิมของ ‘เขา’ แน่นอน! ไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย แต่… เขาเองก็เต็มใจ อาจจะเป็นเพราะหลายหมื่นปีมานี้ นางคือสตรีเพียงผู้เดียวที่โถมเข้าหาเขาและกดเขาไว้ข้างล่างตั้งแต่ที่เขาลืมตาขึ้น และเขายังถูกนางควบคุมไว้จริงๆ
ชั่วจังหวะหนึ่ง จู่ๆ เขาก็อยากจะหลอมผสานกับ ‘เขา’ คนนั้น คงจะมีความทรงจำเกี่ยวกับนางไม่น้อยเมื่อคิดได้เช่นนี้ ‘ต้าซือมิ่ง’ ผมสีทองก็ ‘ไร้ซึ่งความเกรงกลัว’ แล้วซ ้ายังตั้งตารอคอย เขาเดินนำหน้าเข้าไปในรอยแตกแยกและยังอุ้มเด็กน้อยเข้ามาด้วย“พ่อ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากอดคอของท่านพ่อไว้อย่างมีความสุข ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นครั้งแรกที่พ่อเข้ามาอุ้มเขาหลังจากที่พ่อผิดปกติไปปกติแล้วเด็กน้อยต้องเข้าหาก่อน ต้าซือมิ่งสีทองจึงจะอุ้ม…เมื่อเยี่ยนอวี๋และพรรคพวกเข้าไปในรอยแตกแยกภายใต้การ‘ปกป้อง’ ของต้าซือมิ่งสีทอง เอเลน่าและลาซิน่ามารดาของนางรวมถึงอัศวินเอลล่าเก่งกาจที่ยังไ
