ยนเสี่ยวเป่าจะทำใจให้พ่อถูกมัดไม่ได้ แต่ท่านแม่บอกแล้วว่าต้องการให้เขาช่วยเหลือ เช่นนั้นเสี่ยวเป่าต้องช่วยแน่นอน พ่อบอกแล้วว่าต้องช่วยแม่ ต้องทำดีกับแม่…เมื่อคิดได้เช่นนี้ เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็ตอบอย่างว่านอนสอนง่าย“ขอรับ…”“เด็กดี” เยี่ยนอวี๋ลอบถอนหายใจ นางกลัวว่าเด็กน้อยอยู่ที่นี่แล้วจะถูกสามี ‘บ้าคลั่ง’ คนนี้ทำร้าย หรือไม่ก็ตกใจจนร้องไห้เยี่ยนเสี่ยวเป่าปีนลงจากเตียงด้วยตนเอง อีกทั้งยังล้มลงไปข้างล่างเพราะตัวเล็กเกินไป ทำให้ขาแตะไม่ถึงพื้น โชคดีที่เขาหนังหนา แม้จะตกลงไปก็ไม่เป็นไร เขาเดินเตาะแตะทำท่าจะวิ่งไปแล้วทว่าเพิ่งจะเดินไปได้เพียงสองก้าวก็นึกขึ้นได้ว่าต้องสวมรองเท้าจึงหันกลับมาพยายามใส่รองเท้า เยี่ยนอวี๋เห็นดังนั้นก็ร้อนรน เกือบจะไปช่วยเขาแล้ว แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อนางปล่อยมือไม่ได้
โชคดีที่แม้เด็กน้อยจะใส่รองเท้าได้ไม่เร็วนัก แต่อย่างน้อยก็สวมเข้าไปแล้ว เขากำลังพูดขึ้นว่า “เป่าไปแล้วนะ แม่รอ เป่า…”“ไปเถอะ” เยี่ยนอวี๋ร้อนใจจะตายแล้วเยี่ยนเสี่ยวเป่าจึงวิ่งเตาะแตะออกไป เขาไม่บินแล้วเยี่ยนอวี๋ “…”ขอแค่เด็กน้อยออกจากกระโจมไปก็พอ นางจะได้ปิดกั้นพื้นที่ไว้จากนั้นจะได้ทำอะไรได้สะดวก ข้างนอกก็จะไม่ได้ยินอะไรแล้วโชคดีที่แม้เยี่ยนเสี่ยวเป่าจะขาสั้น แต่ก็วิ่งได้เร็วและมั่นคง เพียงไม่นานก็ออกจากกระโจมไป และยังตะโกนเรียกเสียงเล็กเสียงน้อย“อิงอิง อิงอิง…”เยี่ยนอวี๋ปิดกั้นความเคลื่อนไหวภายใน
