เพียะ!เสียงฟาดพระพักตร์ของเทียนตี้ดังสนั่น ทุกคนชะงักงัน…ต้าซือมิ่งเองก็ชะงัก เพราะว่าเขายังไม่ได้ลงมือเลยเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่บินไป ‘ตบ’ ยังตบพระพักตร์ของเทียนตี้ที่กำลังงุนงงอีกสองสามที กล่าวว่า “พี่เป่า ช่วยเช็ดให้!”คำพูดนี้…ภาพนี้…พรวด! ซีหวังหมู่และเทพอัสนีล้วนหลุดหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ เซ่าเฮ่าเองก็เบือนหน้าหนี นายน้อยน่าสนใจจริงๆ เยี่ยนอวี๋เองก็หัวเราะ “ต่อไปพี่เป่าต้องดูแลน้องเทียนตี้อย่างเจ้าให้มากแล้ว”เทียนตี้ “…” พี่ใหญ่ของเหล่าขุนเขาและท้องทะเลกลายเป็นน้องรองงั้นรึ“ดี!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าขานตอบเสียงหน่อมแน้ม เขายังเริ่มเจรจาว่า“แต่ แต่ว่า ห้ามเรียก พ่อข้าว่า พ่อ เรียกนายท่าน! เหมือนกับน้องไก่!”เด็กน้อยหลักแหลมรู้สึกว่าตนเองใจกว้างมากแล้ว ยอมให้เจ้าเป็นพี่แล้ว เจ้าก็ห้ามมาแย่งท่านพ่อรูปงามของข้า ท่านแม่คนงามด้วย
ตรรกะนี้…ความคิดเช่นนี้ทำเอาเยี่ยนอวี๋หัวเราะขึ้นมาทันที นางไม่รู้ว่าเด็กน้อยจะใจแคบเช่นนี้ ไม่สิ ไม่ใช่ เด็กน้อยใจแคบมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ครั้งที่แล้วเขายังไม่ยอมให้ลูกเจี๊ยบเรียกพ่อเขาว่าพ่ออยู่เลยทว่าเยี่ยนอวี๋จำเป็นต้องอธิบายให้เด็กน้อยฟังว่า “ไม่เหมือนกัน”แต่แล้ว… ต้าซือมิ่งก็เดินขึ้นมาตบไหล่เทียนตี้พลางกล่าวว่า “ก็ใช่ว่าจะไม่ต่างกัน ตามลำดับอาวุโสและตำแหน่งแล้ว เทียนตี้ไม่ควรเรียกข้าว่าพ่อ ในเมื่อเขาเป็นศิษย์ของภรรยา ก็ควรเรียกข้าว่า…”“อาจารย์แม่!” ซีหวังหมู่กล
