กตายตั้งแต่แรกก็ไม่ขยับตัวในครานี้เพราะรู้สึกหวาดกลัวตามสัญชาติญาณส่วนเยี่ยนอวี๋ หลังจากที่นางเก็บเหล่าขุนเขาและท้องทะเลแล้วก็เหินลงมาอยู่ข้างกายต้าซือมิ่งสองพ่อลูก และยังจิ้มเด็กน้อยที่กำลังหัวเราะเริงร่า “เจ้านี่นะ เห็นอะไรแวววาวก็อยากได้ไปหมด”“ฮี่…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่ค้านแม้แต่น้อย เขายังยื่นมือขอให้ท่านแม่อุ้ม “แม่อุ้ม…”เยี่ยนอวี๋ยื่นมือออกไปรับเด็กน้อย ต้าซือมิ่งจึงถือโอกาสรับนางเข้ามาในอ้อมแขนด้วย ยังพูดข้างหูนางอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า “ชู ชูหรือ”เยี่ยนอวี๋ไม่ทันตั้งตัว นางกะพริบตาทีหนึ่ง หูแดงไปหมด เด็กน้อยหัวเราะคิกคัก “อุ้ม! อุ้ม…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ถูกท่านพ่อและท่านแม่ของเขาหนีบไว้ตรงกลางตื่นเต้นดีใจ เขายังกอดท่านแม่ของเขาด้วยมือน้อยๆของตน
เยี่ยนอวี๋ที่รีบอุ้มเด็กน้อยไว้พยายามหนีออกจากอ้อมแขนของต้าซือมิ่งพลางเบือนหน้ามองไปทางอื่น และบังเอิญเห็นเทียนตี้เข้าพอดีต้าซือมิ่งหรี่ตาลงทันทีโชคดีที่ซีหวังหมู่เอ่ยขึ้นในครานี้ว่า “เทียนตี้ ทหารพวกนี้ของเจ้าเจ้าคิดจะลงโทษอย่างไร!”เหล่าทวยเทพ เซียน และมหาเทพที่เนื้อตัวสั่นสะท้านหมอบลงกับพื้นแนบแน่นยิ่งกว่าเดิม กลัวว่าจะถูกเทียนตี้และปฐมราชินีเห็นเข้าส่วนเทียนตี้ที่ถูกถามดังนั้นก็กวาดตามองเทพ เซียน และมหาเทพเหล่านี้ รู้ว่าพวกเขาต้องกำลังคิดว่ากฎหมายไม่ลงโทษคนส่วนใหญ่ หากพวกเขาถูกลงโทษหรือประหารชีวิต สวรรค์เก้าชั้นฟ้าก็จะไร้ซึ่งกองทัพทหา
