เทียนตี้กำลังคุกเข่า ไม่ว่าพวกเขาจะรู้ ‘เบื้องหลัง’ หรือไม่ก็ต้องคุกเข่าลง“ร้องไห้! ร้องหาพระแสงอะไร!” ซีหวังหมู่ตำหนิด้วยความโมโห“ปฐมราชินีจะถูกชายาเจ้าทำให้โกรธกริ้วจนแทบระเบิดแล้ว! ยังเกือบถูกพวกเขากำจัด! ส่งตัวไปกักบริเวณที่จักรวาลดั้งเดิม! เจ้าดูแลปกครองตำหนักสวรรค์และสวรรค์เก้าชั้นฟ้าเช่นนี้รึ! ให้ข้าพูด หากเจ้าไม่อยากดูแล เจ้าก็รีบ…”เพียะ! ซีหวังหมู่ถูกเซ่าเฮ่าตบเข้าที่ไหล่ นางยังไม่ทันพูดจบประโยค เซ่าเฮ่าก็พูดต่อไปว่า “ไม่ใช่ว่าข้าพี่น้องไม่สนับสนุนเจ้า ตี้จวิ้นเจ้าเลือกซีเหอมาดูแลจัดการตำหนักสวรรค์ หัวใจเจ้าช่างกว้างใหญ่เสียจริง”เทียนตี้พูดไม่ออกได้แต่มองเยี่ยนอวี๋ มองญาติอันเป็นที่รักที่เขาอยากพบนับครั้งไม่ถ้วนตลอดสามหมื่นปีที่ผ่านมา ทว่าทุกครั้ง…เขาก็ไม่ได้พบนางใจร้ายเช่นนี้ได้อย่างไร ทิ้งตนและพวกเขาลงเช่นนี้ได้อย่างไร“ลุกขึ้น” เยี่ยนอวี๋ที่อุ้มเด็กน้อยกล่าว
“ไม่!” เทียนตี้ปฏิเสธ! แม้น ้าตาจะหยุดไหลแล้ว ทว่าดวงตาวิจิตรดั่งหงส์กลับแดงก ่านี่คือด้านที่ตี้เซินไม่เคยเห็นมาก่อน พระองค์ที่ดื้อรั้นและน้อยเนื้อต ่าใจ เขาผู้เป็นโอรสย่อมไม่เคยเห็น แต่เยี่ยนอวี๋และเหล่าขุนเขาและท้องทะเลตนอื่นๆ เคยเห็นทว่า… ต้าซือมิ่งมีอะไรจะพูด
